
قاب کجه. میدونم.
مگه نمیشه بعضی قابها کج باشن؟ مگه نمیشه یه سری چیزا عالی نباشن؟ اصلن کی گفت نمره بیست خوبه؟

سلام من رو میشنوید از دیشو. خوشبختی یعنی زیست واقعی خویش بدون سانسور.
بگذارید دیشو و امروز را به هم پیوند دهم.

این امروز صبحه! بعد از کلی هندل زدن، دوش سریع و قهوه به دست به سمت جلسهی انتخاب بازیگر دویدن.
در چهار ساعت، بالغ بر ۳۰ بار، سناریوی تکراریای را شنیدیم و بازی بازیگران را در خواندن متن تکراری، ارزیابی کردیم.
در این سرزمین پنجاه ستاره، وقتی در یک پروژه تو نقشهای مختلف را انجام میدهی، میگویند «کلاه فلان شغل را به سر گذاشتی». خلاصه که ما هم با کلاه Casting Director رفتیم به ملاقات استعدادهای جوان.
این هفته، کلاه کارگردان، نویسنده، تهیهکننده، سرمایهگذار و طراح تولید هم بر سر داشتهام.
ببینید کی گفتم. من این فیلم را که بسازم و تامام شود، میروم مرحلهی بعد زندگیام!

گاه با اطرافیانم، از آن بخش از کارم که قابل تقسیم است. گاه تامان هیجان یا فشار را تنها تاب میآورم.
مثل زندگی واقعی.
چیزی که خوب یادش گرفتهام این است که من فقط خودم را دارم که میتواند از من مراقبت کند یا حالم را خوب کند.
اتاق ذهنم را چنین برایتان ترسیم میکنم. یک بزرگسال، که مسوول رسیدگی به سلامت، تر و خشک کردن و نصیحت کردن است. یک بالغ، که تصمیمات منطقی بدون جهتگیری احساسی را انجام میدهد. یک کودک که نیاز به توجه دارد و نیازهایش باید تامین شود.
گاهی، این کودک، به همبازیهایی عادت میکند، که برایش مناسب نیستند. مثل هر کودک دیگری، در برابر تغییر زمین بازی مقاومت میکند. وقتی والد میگوید باید بروند استراحت کنند یا نوشابه کافی است، بیقراری میکند.
گاهی، این والد، حوصله ندارد. کودک را به حال خودش رها میکند آسیب ببیند. یک کودک طرد شده.
گاه، بالغ، میآید میانه را میگیرد. گفتگو ایجاد میکند تا همه حالشان خوب باشد.
تغییر، اجتنابناپذیر است. چطور؟ تصمیم اول تابستون، واسه اون روزها مناسب بود. الان پاییز برگریزه. والد و بالغ و کودک امروز قرار است بر دفترچهام بنشینند اختلاط کنند ببینیم کی چی میخواهد. چه چیزهایی را باید تغییر داد.
کودک ورزش میخواهد. والد خواب منظم. بالغ از میگرنهای متعدد این هفته به تنگ آمده و غذای خانگی میخواهد. کودک از زیاد بیرون رفتن در روز خسته شده، والد دوست دارد شبها زودتر بخوابد و به کودک قول داده اگر شبها بازیگوشی نکند، صبحها قبل از گرما میروند ورزش. بالغ میگوید بیایید غذای خانگی بخوریم. کودک میگوید اگر برایمان فیلمهای جالب میگذاری ببینیم. والد همهمان را نصیحت میکند که موافق است چهل روز روزهی سلامت بگیریم، بالغ و کودک موافقند. میرویم برای چلهنشینی!

تصمیم به تغییر از آگاهی میآید. این که میشود اوضاع را بهتر کرد.
اول نوشتم از این که چقدر وقتی آگاهی به دنیای اطرافت دردت میگیرد. این که چقدر رنج پشت دانستن چیزهایی هست که دیگران نمیدانند. آما، به فهم جدیدی رسیدهام. دانستن، درک و پذیرش چیزهایی که به ظاهر خوشآیندمان نیست، بالاترین و نابترین مرحلهی معرفت است.
از سیاهی جهل مرکب، امنتر، کمبحرانتر و سهلتر نداریم. ولی جهل است دیگر.
میدانی جانا
من انتهای شب را دیدهام.
”گاه آنچه ما را به حقیقت میرساند، خود از آن تهی است”