
خلاصهی شخم زدن گذشتهی ما، شد یک پاکت یادداشت و کاغذپاره. رنج آدمی را اگر میشد کرد کلمه، بعد سوزاند و دودش برود هوا، عالی میشد. صد حیف که تامام این آزادسازی، استعاری است. آما، ذهن آدمی ناقلاست و گول میخورد. یادداشتها را دور ریختم. از خیلی چیزهایی که باید قبلتر میبریدم، کندم. سلامت و سرپاام؟ البته. با کولهی سبک تر.

عکس دور ریختم. نوت حذف کردم و باز هم بخشیدن. روزگاری که ادعای پیامبری نوینم همهگیر شود، تمام بندگانم را فرا میخوانم به تمیزی و رهایی.
برویم سراغ قصهی ۴۰۴
چند روز پیش به خودم آمدم دیدم ترس قدیمیام را دوباره بازیابی کردهام و با وفاداری مثالزدنیای، مو به مو، خود گذشتهام را تکرار میکنم. این که از فیلمسازی میترسم به انگلیسی و خلق و تفاوت فرهنگ و زبان.

در این کتابی که این روزها میخوانم، رسیدم به فصلی که از شناخت خویش میگفت و شناسایی ریشهی احساسات.
بگذارید با یک خاطره توضیحاش بدهم.
شام شب عید امسال را در رستورانی ایرانی در دیسی خوردیم. پایان شام، رفتم دستشویی و زیپ لباسم گیر کرد و نه بالا رفت و نه پایین. کلافه، دست به کمر، ساعاتی قبل از سال نوی خورشیدی. قرار بود از رستوران برویم خانهی دوستی و سفرهی هفتسین بیاندازیم و سال را کنار هم نو کنیم. من برای ادامهی شب، برگشتم خانه و لباس عوض کردم.
به محض تعویض لباسم، حالم بد شد. توی خودم رفتم و هر چه زور میزدم نمیفهمیدم چرا کلافهام. با مرور احوالاتم، به این خط رسیدم. من احساس شرمندگی میکردم؟ چرا؟ چون به نظرم تعویض لباس در میانهی یک شب، مرا یاد تعویض لباس قبل و بعد عقد و عروسی میانداخت و به نظرم خجالتآور بود. از یک طرف، توضیح اضافه، نشانهی ضعف است و لزومی نداشت بلندگو دست بگیرم و به کل مهمانی بگویم چرا لباسم عوض شد. چرا احساس خجالت؟ چون در نظرم آدمهایی که دنبال توجهاند، ظاهرشان را میفروشند. چرا کسانی که به ظاهرشان اهمیت میدهند برای من زیر سوالند؟ چون از کودکی، از نمایش زیبایی ظاهریام خجالت میکشیدم.
چون به نظرم آدمها باید مرا بخاطر هوش و تواناییام دوست بدارند، نه ظاهر و زیبایی. درستش این است.
میبینی؟ چطور یک حکم قطعی درست و غلط، که با هزار و یک پارامتر فرهنگی و اجتماعی میتواند تغییر کند، حال مرا دگرگون کرد؟

روزانه چند بار، خودمان را به شرم، خجالت، گناه، بیارزشی و کماهمیتی محکوم میکنیم بی آن که بدانیم سیستم قضاوتگرماست که سکان امور به دست گرفته و ما را به چپ و راست میراند.
این لبهی آشفتهی ارزشگذاری درست و غلط، در مهاجرت، لرزهی جدیدی را تجربه میکند. بخش اعظم این دعواهای بیپایان در سر ما، واقعی نیست. چند بار پس از شماتت خویش، به این نتیجه رسیدیم که راهش این نیست.

بیا جانا، بیا که اگر خودمان دل ندهیم به مهرورزی و صبر با خویش، هیچ کس آن بیرون نیست.