
شاپرک خسته میشه، میره و بر میگرده. میدونم یه دو بیتی جا انداختم اون وسط، واسه این دیباچه بازم نبود.
امروز، مثل فرفره مشق و تحصیل و سلامتی و با اختلاف، مفیدترین و نزدیکترین روزی بود که میشه ساخت. خواب کافی. آب زیاد. غذای اندازهی خانگی. ورزش، مدیتیشن، پادکست، مشق، کار، خلاقیت، تلفنکاری، ژورنال، شکرگزاری و بوم!
بله. یک روز ایدهآل، انرژی زیادی میطلبد. از عمیقترین نقطه باید خودت را بکشانی به قله.
فکر میکردم روز آرمانی آسان باشد، قشنگ است، تلاش و انرژی زیاد میخواهد.
قصهی امشو:
قصهی کوتاه کارگردانی به انگلیسی است. من، اعتماد به نفس مساعدی دارم. از صحبت در جمع نمیترسم، از به راه انداختن شو هم لذت میبرم.
امروز وقتی در کلاس کارگردانی با اولا، بازیگران را دو به دو نشاندم روی صندلی و هدایتشان کردم، شادترین بودم.
به جز من، فقط اولا به زبان دوماش حرف میزند.
حالا ماییم و صحنه و دوازده بازیگر.
بلند شدم خودم را معرفی کردم. گفتم نشسته نمیتوانم کارگردانی کنم. متن را دستشان دادم.
کلی جزییات در هر مرحله اضافه کردیم. بکاستوریها، انگیزهها و ریزهکاریها. به بازیگر دختر گفتم فرض کن تو امروز پریود شدی، به بازیگر مرد گفتم فرض کن حسابی تو کف این یکی هستی.
ولی وقتی خواستم بگویم گلادیاتور را دیدهاید یا نه؟ لهجهی هیجانزدهم چنان پیچید که متوجه اسم فیلم نشدند.
حالا، میشود دو برخورد داشت
راه رسیدن، صبوری است.