
شنبهها، با قهوه و تلفنبازی با ایرون شروع میشه. هر هفته، یه طرف خونواده رو هدف میگیرم. یه هفتههایی فقط، به مامان و بابا زنگ میزنم. گاهی داییها هم به ویدیو کال اضافه میکنیم.
امروز زنگ زدم به دخترعموم، که تا هفت سالگی، چسب دوقلو بودیم. داییها و مامان و بابا و عمه رو هم اضافه کردم و سور و ساتمون حسابی ردیف شد. زندگی هنوز خوشگلیاشو داره.
اگه میخوای طول هفته حسابی کار کنی، آخر هفته رو باید مفصل خوش بگذرونی. میدونی چی میگم؟ انقدر که عصر یهشنبهای دلت بره واسه پروژهات.

با دوست فیلمسازم رفتیم جشنواره فیلم. خوشحالترینم وقتی کنار آدمهای شبیه خودم قرار میگیرم. کسانی که فیلم میسازند، میدونند چقدر زحمت و تلاش پشتش هست و مدام میگن «قصهها مهماند، باید شنیده بشن»
گپ و گفت، تبادل کارت و اینستاگرام. همکار مییابیم، از قشنگیای سینما میگیم، لعنت میفرستیم به فیلمسازی با جیب کم پول. تهش میپرسیم، هی، تو کی فیلم میسازی؟

من؟ دارم میسازم. دارم میشکونم تموم سنگهایی که روی دوشم بود.
هر کی رسید گفت، اوا! بری امریکا فیلم بسازی! کدوم کارگردان ایرانی تونسته که تو بری بشه؟ مگه فکر کردی کی هستی؟
قسم به نان امشبم، یکی از استادهام بهم گفت، «من، من نرفتم، تو میخوای بری کجا رو بگیری؟»
همینجا! من اومدم همینجا رو بگیرم. جایی که قبل من سهم کسی نبود و حالا مال منه. جایی که با اومدم من، توی این دنیا، واسم تعریف شد و اومدم الان عین یه پازل ریزه، سر جام قرار گرفتم.
امروز، شد ۱۴ روز! ۱۴ روزه محشر سلامت و مراقبت.

بسنده نمیکنم و میریم جلوتر.
کاری کردم کارستان. مشقی نوشتم خوشخط و زیبا. ۲۵ بازیگر را برای تست بازیگری سهشنبهام با ایمیلی با ذکر نامشان(خود این کلی وقت گرفت، ولی میارزید) برای سهشنبه دعوت کردم. ایمیل مفصل با جزییات و دستورالعمل و توزیع نقش!
میا، لیلی، جنی، فرانک، آنتونی و فالگیر! به به چه مربایی شود!

باشد که بازیگران ردیف بیابم و فیلم بسازیم مثل مربا! سرمایهش هم جور میشه.
میفرمان که پول سه تا چیز جور میشه، عروسی و خونه خریدن و فیلم ساختن!
کپی رایت حدیث هم با خود خودمه!