
هر روزی که مینویسم، عکسهای اون روز رو تزیینی و مناسبتی اضافه میکنم. امروز چنان پشت به پشت مشق و تحصیل کردم که تنها عکس موجودم، دنبال کاغذ گشتن بود.
فردا جلسهی بزرگ انتخاب بازیگر فیلمه. فکر کنم پونزده نفری از اون لیست بلندبالا بیان. من چطورم؟ خوشحالم.
کجام؟ نمیدونم. چون هیچ وقت اینجا نبودم.
میدونی شهریار، احساس تعلق کردن و محق بودن خیلی محشره. چنین بگم که، شنبه عصر، رفتم فستیوال آبجوی آلمانیها، در اورلاندو. کارناوال بامزهای بود. بیشتر آدمها کلاههای بامزهای شبیه کلاه رابینهود گذاشته بودن، با پر روش. موقع آبجو خوردن به آلمانی میشمردن و یه وقتایی به صورت رندوم میگفتن هوی هوی هوی!
من، شبیه آلمانیها نیستم. معمولن آدمها باهام اسپانیایی حرف میزنن که فکر کنم بابت کلهی فر و پوست گندمیام باشه.
من، واستاده بودم وسط سالن، رو به سن. آبجوی شیرین انگور سفید میخوردم و شیرینیاش بدجوری دلم رو زده بود. ولی سر کیف بودم. مجری سرخوش برنامه، از کسایی که ریش بلندی داشتن دعوت کرده بود برن روی سن، به باحالترین ریش جایزه بدن! من واسه خودم ریسه میرفتم. یه پسر جوون، با کلاه بامزه و نوار پرچم آلمان اومد کنارم و گفت، قبول داری این موسیقی آدم رو به وجد میاره؟ شروع کرد پاهاش رو چپ و راست گذاشتن. منم همراهش شدم. گفت همه میگن این حرکت روسیه، من میگم آلمانی. گفتم هر چی تو بگی قبوله. آبجوهام رو رفتیم بالا، گفت پروست، گفتم پروست!
احساس تعلق واسه من همین چیزاست. که توی این سرزمین پنجاه ستاره، وقتی میرم جایی احساس غریبی نکنم، گوشه واینستم. منم عضوی از همینجام.