
چند روزی به بدو بدو، درس و مشخ و برنامهریزی گذشت، قصهی نیمهی ۴۵۷ دیگر را رها کردم و با حال این لحظه مینویسم.

آدمها، آی آدمها!
یه چند تا درک از جهان انسانی بگم.
آدمها به دلایل مختلف معاشرت میکنند. وقت پر کردن، ترس از تنهایی، نتورک کردن و پارتنریابی. بعضیا دنبال ارتباط باکیفیتاند بعضیا دنبال عبور.
شکلی که من برام قابلپسند نیست، وقتیه که آدمها به چشم کازینو بهم نگاه میکنند. دوست دارند در لیست مهمانیها و معاشراتم باشند، بیان چرخ بزنند، بعد چیزهایی که بردند رو ببرن دم صندوق، نقد کنند، برن بیرون.
شاید خیلیا از این که سفره باز کنند، دیگران بیان شکمی از عزا در بیارن، لذت ببرند، من نه.

من ترجیحم روابط با کیفیتتره. کسانی که فارغ از منفعتهای شخصی، برای من هم، احترام و مهر قائل باشند. چطور؟
همه در روابط دنبال منفعتیم، فرقش یک سری ریزهکاری است.
من، رشوه دادن/ گرفتن را دوست ندارم. بعضیها زبان چربی دارند و با محبت کلامی و گفتن چیزهایی که دوست داریم بشنویم، به کازینوی ما دست مییابند. بعضیها با آشپزی، هدیه خریدن، سرویس دادن. بعضیها بازی روانی میکنند، حسادت برمیانگیزند، بدگویی میکنند، خودشان را به مریضی یا حالبدی میزنند!
بعد از این سی و خوردهای عمر، سه سال زیست تکنفره در این سرزمین، مقادیر فراوانی مدیتیشن و خودشناسی، فرقشان را میفهمم.

ولی، میدانی نکتهی باز شدن چشم سوم کجاست؟ هر قدر بیشتر به جهان اطراف حساس میشوی، همه چیز را با غلظت بالاتری درک میکنی. چه پلیدی را، چه شادمانی را.

از این جمله حکیمانهها که تو باهاس کلی غورباقه ببوسی تا پرنسسات رو بیابی. من میگم نچ! باس شناسایی کنی. غورباقه جاش کوچه است.
قصه کوتاه شد، ولی همینه! زندگی همهاش همینه.