
چیزی که در ادامه میخوانید را نمیدانم کجا شنیدهام، بقایای آن بحث را، خودم برایتان قصه میکنم.
هر کدامشان مختصات و ویژگیهای منحصر به فرد خودشان را دارند. دانا، کسی است که بداند در قالب هر پوست چطور زندگی میکند، چه میگوید، چه میپوشد، چه را به اشتراک میگذارد.
جوانتر که بودم، مرزی بین اینها قائل نبودم. اگر کسی، در فضای اجتماعی عمومی، سوال شخصی میپرسید، نمیدانستم حق دارم جواب ندهم.
مثلن، شما در یک مهمانی بزرگ که سر جمع سه نفر را میشناسید، شاید تعریف کردن خاطرهی شرمآور کودکیتان، یا عیب بزرگ پارتنر سابقتان، بهترین موضوع بحث نباشد. چون مخاطبین را نمیشناسید، دهنچفت بودنشان را نمیدانید و حتی تصوری ندارید چقدر پذیرندهی کلام شما هستند.
فقط، با بیتجربگی، بخش خیلی خصوصی از خودتان را، در معرض عموم میگذارید، دادهی به آن شخصیای را تبدیل به اطلاعات عمومی میکنید.
برویم سراغ دایرهی دوم. اوایل جوانی، فکر میکردم شرط رفاقت، تقسیم رازهای خیلی خصوصی است. برای نشان دادن حسن رفاقت و سرمایهگذاری.
غلط بود و هست. یک چیزهایی را باید یک نفره بجویم و هضم کنیم.

«تشخیص» خیلی هنر میخواهد. من کجا هستم، نسبتم با دیگری چطور تعریف میشود، چه تصویری از خودم میسازم، کدام بخش از خودم را آشکار میسازم، تبعات فهمیده شدن و فهمیده نشدنم چیست.
سواری بر موج زندگی، سراسر هیجان و خالی از امنیت است. من دههی بیست، به نیروی اتفاقات و تصادفات اعتماد کرده بودم و این جریان سیال، مرا میبرد، میکوباند، زمین میزد.

بله! همه باید یاد بگیریم تنها زندگی کردن را. نه لزومن تنهایی فیزیکی. این که نترسیم از تنهایی با خویشتن خویش.
از نشستن در دایرهی تک نفره.