
صبحی اومدم مشق و دفتر قلم رو ولو کردم روی مبل که اصلن راه نداره، باهاس نوشت.

دور خودم چرخ زدم. چایی خوردم و قهوه، تسبیح چرخوندم و باز ننوشتم. ولی شروع کردم به ورود به فاز فیلمنامه، چطور، با پخش آهنگهایی که موقع نوشتن دست اول و دوم مدام روی تکرار بود. اینم تکنیکیه. خودم رو شرطی میکنم به ریتم موسیقی، ساعت مشخصی از روز، ادوات همیشگی. تا با قرار گرفتن در مجموعش، سریعتر بتونم به عمق مطلب نزدیم بشن. شنا رو نمیدونم. واسه من جوابه.

پرینترم رسید و خدای کلمهها میدونه، این آخرین بهونهی نوشتنم هم مرتفع شد.

خودم رو رسوندم به کتابخونه. ۴۵ دقیقه تمرکز و تصمیم برای قطعی کردن کهنالگوی دو شخصیت اصلی فیلم. سایمون و میا.

میا، دختر لوس بابا. قرار است بر این ترکیب سوار شود.

سایمون، گلادیاتور کلهشق. قرار است با همین خصیصهی عدم توانایی در کنترل خشم، در آخر فیلم آدم بکشد.

کاراکترها را بستم و خوابآلود، خودم را رساندم به دانشکده. این چهرهی دادهگر است نیم ساعت مانده به کلاس، چهار زانو روی نیمکتی در حال چرت و مراقبه.

این هم از آخرین بازماندهی سفر. نارنگی با خط کتاب بر پوست.

این هم از آخرین بازماندهی شب. حقیقت یک میز، که به اضداد خو گرفته است.

آن خانم را یادتان هست میگفت وقتی همسرتان میآید، اگر میخواهید کولاک کنید، تشت ببرید برای پاهایش با گلاب و فلان. من هم وقتی میخواهم کولاک کنم، آب خنک و کیسهی آبجوش.

ساعت ۳ و نیم است و خواب مرا برد. خیلی دور. قصهی امشو طلبت شهریار.