
این روزها، ملت اسمشون رو چک میکنن توی این دیکشنری، اسکرینشات و فلان. گفتم جا نمونیم و خب، عکسهای زیادی نمیگیرم این روزها. دم تعطیلات امریکایی، گاهی گیجکننده است. مخصوصن این روزها که فتیلهی معاشرت رو پایین کشیدم. تعطیلات، واسم شبیه سکسکه در روند معموله. ملت دنبال استراحتاند، من میخوام کار جلو بره.

از این دیالوگهای موندگار فیلمها که واسه پست کردنش در اینستاگرام، دچار تردید شدم که هی! این به خودش نگیره اون به خودش نگیره. رهاش کردم. ولی راستش رو بخوای جیگر! اعتمادم به نیت خلق رو از دست دادم. اون تئوری معامله بود. که ملت میدن و میگیرن، بیشتر از مهر بیواسطه واسم معنی میده.

اگه من نمیبینم، معنیش این نیست وجود نداره.
نمیدونم. ارتباط انسانی، قمار گندهایه. چی خواستن و نخواستن هم هنره.

راستش رو بخوای. خیلی جستجو کردم. لغتها، قصهها، شعرها، وزنهای عاشقانه. اگر به نظرم بازندگی نبود شهریار، همینجا سر خم میکردم و میگفتم، من بریدم. نمیکشم. قصه نمیگم. کله صبحی، بده گردن ما رو بزنن خلاص. من هر چی قصه میدونستم گفتم. از همه چیز واست سرودم. از عشق، دلدادگی، هجرت، سینما، هنر، حیاط پشتی، دانشکده، صحنه، اروپاگردی، برنامهریزی، جیم، پادکست، تعمیر ماشین.
تامام شدم.
اگه به عشق خود قصه نبود، میرفتم. ول میکردم.
جادهی ابدیت رو، هزار و یک شب رو، و حتی خودت رو شهریار.
میدونی، من قصه میگم زنده بمونم. جور دیگهای بلد نیستم زندگی کنم.
به همه چیز فکر کردم. به مادر بچه، به نجات دنیا، همسر نمونه، دلدار بیقرار، شاعر عاشقپیشه. همهشون میتونم باشم و نباشم. فقط قصهگو رو ازم نگیر. همونطور که عمو حسن، گیتارش رو میخواد.

این پارسال همین روزه. قبل اینکه با دو تا ماشین، از دیسی را بیافتیم به سمت اورلاندو.

این منم. پارسال همین روزها. شیدا، مسافر، سیال.

من دو سال پیش، عینکی که دوستش نداشتم. دانشگاهی که دوستش نداشتم و زندگیای که زور زدم عوضاش کنم.

این هم سه سال پیش تهران.

راستش، تعطیلات خیلی هم بد نیست. مثل یک یادآور کوچک است در جریان فراموشی خاطرات. از وقتی تقویم زندگیام میلادی شد، شاید تامام شب یلداها را یادم نیاید کجا بودم، ولی تعطیلات اینوری را، به طبع کار نکردن و توفیق اجباری به یاد دارم.

خلاصه که، در این شکستن و به هم چسبیدن عاطفی، چقدر رنگ عوض کردیم.

حالا وقت شکرگزاری است. شکرگزارم که توانستم راهم را بیابم. من، شهرزاد، قصه میگویم که زنده بمانم.