
جا افتادن، احساس تعلق، میخ به دیوار، گل در خاک.
رد قدمهایم بر زمین، زخم بر تن دیوار، دویدن ریشه.

سبز سبز.
خرد و کوچک.
بازیگوش و سر به هوا.

هی.
اومدیم.
رسیدیم.
صبح
مامان زنگ میزنه. پیراهن نخیای که واسم دوخته تنمه. گوشی رو برمیدارم. تصویر وصل میشه. مامان تو قاب نیست. یه عروس و دوماد، سفرهی عقد، وسط عروسیام. مامان دوربین را میچرخاند. با ماسک برایم دست تکان میدهد. عروسی شیداست. شیدا کیه؟ یادم نمیاد. دوربین را میچرخاند که مهمانها را نشانم بدهد. مامان. باید برم. خیلی خوشگل شدی. قطع میکنم. منم در اتاقم. با پیراهن نخیای که مامان برایم دوخته است. یه کوه لباس تا نشده گوشهی اتاق است. یک اپیزود فیلمنامهی نخوانده روی میز. زیر چشمام رد خط چشم آبی. قورت میدهم.
ظهر
دخترعمو، عمهی بزرگ و دخترش. چهار تایی میخندیم به تعریف دخترعمویم که نه ماه از من کوچکتر است و با هم بزرگ شدیم. انقدر کودکی من با حضور نسترن، ای عشق من، عجین است که در مهمترین خاطرهی زیر شش سالگیام، حضور دارد. شبی که برادرم به دنیا آمد. ده دی هفتاد و سه. نسترن خانهی ما بود. شب بود. مامان دردش گرفت. من و نسترن از خانهی مادرجون که روبرویمان بود، زنگ زدیم مغازهی بابا. همهی بزرگترها رفتند بیمارستان. ما دو بچه، در اتاق من، کوچهی ارم، خیابان جوادیه، همدان. از کمد چوبی کشیدیم بالا و سه تا پازلم را پایین آوردیم. نمیدانم چقدر طول کشید و کدام بزرگتر به ما سر زد. ما ساعتها پازل ساختیم. نسترن، داشت از تصمیماش برای بچهدار شدن میگفت. گفتم لباس بچه با من. گفت خالهاش راهش دور است. لباس چه میخواهد. خالهی بچه دور است. زل میزنم به تصویر خانواده در قاب.
بعدازظهر
با سارا، فیلمبردارم در دانشگاهیم. در راه برگشت از تاتری که دیدیم. سارا میگوید برادرش برای تولدش برایش یک نیمکت ساخته است. برادر سربازم را بیش از دو ماه است به تلفن نشنیدهام. سارا بیست و شش ساله است. میخواهد سه تا بچه بیاورد. اولی، تا دو سال دیگر. میپرسم مادرت در همین شهر است کمک کند. بله.
عصر
آهنگ تهران سوگند پلی شد. اول با چشم سنگی و قلب یخی خیره ماندم. بیست و پنج روز دیگر میشود سه سال که از تهران درآمدم.
گاه. گاه. گاه.
احساسات از مرز مشخص یا نامشخصی که میگذرند، دیکر ما را برانگیخته نمیکنند، تهنشین میشوند. عمیق و عمیقتر.
بعد دیگر موجی بلند نمیشود. غلظت میگیرد و با هزار و یک ترفند نمیشود تکانشان داد.

زود غروب شد. ناخنم شکست. جای تابلوها را عوض کردیم و تقویم بیولوژی بدنم، گیج شده. هورمونها، اشتها، احساسات و باقی بازیگران، چل شدهاند. یک نفر کاش مشقهایمان را پاکنویس میکرد.