
دیدی وقتی طولانی یه رفیقت رو ندیدی نمیدونی از کجا بگی؟ میخوای روزت رو بگی، میگی دیروزم رو باس بگم. بهر حال، بیا جل بنداز واست بگم چطو گذشت.

عکاسی داوطلبانه از گردهماییای که برای تشکلی گروه حمایتی بیماران مغزی، در یک رستوران چیکان پیکان. استاد طراحی صحنه، کارن، گفت سر کلاس چنین برنامهای دارند و گفتم میآیم عکس میگیرم برای فیسبوکتان. یکی از سخنرانان، پرفسور مسنای بود که به گفتهی بغلدستیام، چند سال قبل روی جلد مجلهی تایم بوده است. افتخاری بود ازش عکس گرفتم. درمیانهی شات زدن و سخنرانیها، شراب سفید خوردم و کمی خوراکی گیاهی. کار آزاد، غذایش یا عالی است یا هیچی. این بار کیف کردم.

در ادامه، برای استاد تاتر، سیبل، یک سری مصاحبه از دانشجویانش ضبط کردم. کجا؟ استودیو شری، حیاط پشتی. وسطش باران گرفت و صندلی مصاحبهشونده را زیر اندک سقف حیاط گذاشتیم و فیلم پر کردیم.

یک عالمه درد سیاتیک، بدخوابی و بیقراری جسمانی.
حالا که شنبه تقریبن تامام است، خانه تمیز است. لباسها و حولهها در ماشین لباسشویی گر میخورند. شیشهی پنجره بلوری، آب گلدانها فراهم، یخچال پر از مواد غذایی تازه، ماشین بدون هیچ زباله و ماسک استفادهشده، دوربینها در میانهی بکآپ، و من، بعد از دو هفته دوباره میخواهم قصه بگویم.
خیلی حرف شد، نه، خیلی چیزها از دستمان در رفت؟

من مهمانی زیاد گرفتم. نمایش فیلم بسیار راه انداختم. جشنوارهی چند صد نفری مدیریت کردم.
در تامام این گردهماییها، لحظهایست که هیچ کس نیامده و تو، تمام قد منتظری. چایت آماده، صندلیها منظم، بوی عود، نور لامپ آپارات سالن پخش و قلبی که میکوبد.
بوم. بوم. بوم. نکنه هیچ کی نیاد؟

این منم. که دوباره روایت از سر گرفتم. این بار آمدهام برای ماندن. برای ساختن.
این منم. که دل تو دلم نیست که شنوندگان قصهام هنوز هستند یا نه. باز هم دارم در چاه کلمه میافکنم؟ یا این پژواک کوهستان است.
آهای.
آهای.
صدام میشنوی؟
صدام میشنوی؟
شهریار؟
شهرزاد؟