
ترک عادت مرض است. روزمره از همین خردهریزهای تکرار شونده ساخته شده که به ما حسی از آشنایی میدهد که، هی، فلانی، همه چیز تحت کنترل است. فضیلت است یا فرسودگی؟
این که همانی باشی که ده سال پیش بودی. همانطور حرف بزنی، خط چشم بکشی و قهوه میل کنی که بهار قبل؟
مرزش کجاست؟
به موقعیتی، عکسالعمل غیرتکراری نشان دادم. به جای نرمخویی، مرزهایم را تعریف کردم.
گیج شدم. این رفتار برای من جدید است. این توپ انرژی را تا به حال قل نداده بودم و نمیدانم باید منتظر چه عکسالعملی باشم.
رفتارهای مشابه، نتایج مشابه میآورند. حتی اگر نتیجهی پایانی برایمان مساعد نباشد، دو حسن امنیتی دارد. اولن که چون این الگو/بازی را قبلن امتحان کردهایم، بازهی پاسخها را میتوانیم پیشبینی کنیم، خود این به ما اندکی آرامش قلبی میدهد که آره! میدونم چه خبره. دوم این که حتی اگر نتیجه مطلوب نباشد، میتوانیم در قالب قربانی بخزیم و غر پیشه کنیم، همیشه همینه!
وقت تغییر است. بروز رفتارهای جدید، آزمون و خطا، دریافت نتایج نو.

دوست داری وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده؟ من ناپدید نشده بودم و قصهها را تنهایی با خودم زمزمه نمیکردم؟
هر روزش، به این هوای مجنون فلوریدا سوگند که صبح با پالتو میروی، ظهر میخواهی پیراهن بدری و شب دوباره خنک میشود، قسم، که هر روز فکر کردم بیایم دوباره حرف بزنیم. این طولانیترین غیبتم است؟ آری.
انقدر طولانی که نمیدانستم چطور برگردم. بیا آشتی تا از سر خط برایت بگویم.