
استاد منصور، خوانندهی فرهیختهی تو عزیز دلمی، سلطان قر بزن بریم به سرعت برق و باد، میفرمان که: «ببین ساختن چقد سخته، ولی ویرونی آسونه»
قشنگه. بله. بسیار قشنگ و آموزنده.
ببین شهریار، بار هزار و یکمه، از قصه گفتن میگمت. میدونی سختی کار شهرزاد قصهگو چی بود؟ فکر میکنی هر شب قصه بافتن؟ نچ. این که از عدم، بیافرینی.
بذار باز بگم. از هیچی، خلق کنی.
ببین قبل از اینکه من دهان به سخن باز کنم، انگشت به تایپ برقصانم یا قلم به کاغذ ببرم. هیچ نیست.
جز هیچ، هیچ نیست.
همهش خلوت و هیچ.

حال، با من، همراه شو. تا بگویم از الهامات آرتیستیک، لحظاتی که استعداد شکوفه میشود و کاراکترها، زبان میگشایند. گاه هنگامی که صبحگاهان، در تخت هستم. گاه، به وقت دویدن روی تردمیل، گاه به پیادهروی و گاه تماشای سریال.
مینویسم. هرجا که بتوانم. هرجا دستم برسد. نوت موبایل، استیکر، کاغذ آچار.

امشو، گریه کردم. از ترس تامام شدن نسخهی چهارم. چند روزی است متمرکزم بر نوشتن و زایش. جانم خسته است از نوازش شخصیتها. از ورز دادن درام، مچام خسته است.
امشو، بعد از مدتها، حرکت بر خط مستقیم و کسالتبار، با قصهام روبرو شدم. گریه کردم.
شهریار.
میدانی سختترین جای هنر کجاست؟
جدال هنرمند، در پذیرش اثرش. در وسوسهی غضبآلود بهتر شدناش. در اندوه زایش. در شکوه پذیرش این کودک کوچک.
این اثر، این چیزی که من صدایش میکنم، فیلمنامهی جادهی ابدیت.
شهریار.
من ترسیدم.
من نمیتوانم از بازنویسی دل بکنم.
شهریار. شهریار. شهریار.
میدانی چرا شهرزاد هزار و یک شب قصه گفت؟ چون فکر میکرد هیچ کدام از قصهها کافی نیست. میشود بهتر ردیف کرد، این غزل و قافیه را. این مرثیه را. آه، جان من. شهریار.
شهریار. شهریار.
هزار بار صدایم کردی، شهرزاد.
هزار و یک باره قصه به جانت میبافم شهریار.
پ.ن: این قصه تامام شد و من نتوانستم، آن طور که خواستم، حدیث نفس بگویم. باز هم کافی نبود.