
سرما در گرما، گرما در سرما با سپهر الکتریک.
همینقدر رندوم، همینقدر زیرخاکی. انیمیشن Inside Out رو دیدین؟

بدون اینکه کیف قصه رو واسه اونایی که ندیدین، بکشم، یه اشارهی ریز که: تصویری از ذهن میبینیم، که یه سری موجود فسقلی، یه گویهای بلورین یادآوری، خاطره، فکر یا احساس رو قل میدن، توی سرسرهی مخمون. دو تا از کارکنان بلای مغز در این قصه، آهنگ یک تبلیغ قدیمی رو هی میفرستند به مغز.
همهی اینا رو گفتم برسیم به «سررررما در گررررما…گررررما در سررررما…با سپهر الکتریک» نمیدونم خاطر شریفتون هست یا نه. ولی فسقلیهای مخ من، از پریروز که این سرزمین همیشه آفتاب، سرد شده و مهمونم مدام میگه انگاری لندنایم، سپهر الکتریک تو مغزم پلی میکنند.
دیگه چی تو مخم میچرخه؟ کپیرایت! دیگه چی هی از سرسره میاد پایین؟ آپلود ویدیوهای مستندی که دستمه. دیگه چی میاد؟ کی فیلمنامه تموم میشه؟

امروز، حجم عظمت کاغذها رو انضباط دادم. یادداشتهایی که ارزش بازخوانی دارند، متونی که حالا حالا لازمشان ندارم و درست کردن دستههای مشخص مشق جدید.

نوتهای جدید را به برد زدم و پیمان نو بستم. من دیگر ایدهی جدید نمینویسم. تا وقتی آنچه به دیوار است را منعکس کنم. خود این بازی، کلی انرژی میطلبد. به سان تولید قصه، کلی زباله از مغز آزاد میشود.
دقیقتر بگویم. کاغذ سفید و حجم زیاد نوشتن دو حسن بزرگ دارد. اول اینکه، بار روانی لایهی اولیهی ایدهها، از روی شانهی ذهن برداشته میشود. با نوشتن و پیاده کردنشان، چه نبوغآمیز، چه کلیشه، چه ابلهانه، احساس شنیدهشدن به کودک خلاقمان میدهد. دوم، ذهن خلاق، به خودش اجازه میدهد، به چیزهای جدید فکر کند، ایدههای موجود را بپروراند.
من برای ایدهپردازی، مشکلی ندارم. این روزها، جدالم، جمعبندی است.

نه. زیادی قرتی شد. جدالم، کوتاه آمدن است. این که بپذیرم، تامام ایدهها خوب نیستند. بعضی را خط بزنم. متن را سر تا ته، چند بار بخوانم. کوتاه بیایم که شاهکارترین متن جهان نیست. کوتاه بیایم که کافی است. که کافیام!

یلدا گذشت و این هم از مناسبت قرتی انار دان کردن در لانهی دادهگر.
بابا زنگ زد صبح که دیشب انار خوردی؟ دلم برایش رفت. مامان هم عکس بچگیام را گذاشته بود اینستاگراماش دلبری.

قصه کوتاه. طولانیترین شب سال هم تامام شد شهریار. من قصهی این جاده را هزار بار گفتم و هزار بار نرسید به ابدیت.