
بیشتر وقتم، با این دو شخصیت میگذره. چی میخوان. چی میگن. چی رو دنبال میکنن. انگیزههاشون چیه.

تحلیل، یادداشت و اندیشه. ولی قصهی امشو، داستان بازنویسی فیلمنامه نیست. حکایت بازنویسی نمایشنامهی زندگیه.
چهار پنج سال پیش، شش نفری رفتیم شمال. من، دوست صمیمی و همسرش. دو آقای جوان و یک دوست خانم مجرد دیگر. من و آن خانم مجرد که در این قصه خانم سین صدایش میکنیم، هر دو به تازگی از رابطهی عاشقانه بیرون آمده بودیم و قرار بود این سفر، سر حالمان کند. کمی حرف زدیم از روند درمانمان با مشاورهایمان. گفت من هر کاری میکنم، مشاورم میگه تو کارت درسته چون واسه خوشحالی خودته، ردیفه.

در ساعات اول سفر، خانوم سین، با آقای شماره یک گرم گرفت، گپ و گفت و لمس و بوسه. در قراردادی نانوشته، همه به این زوج جوان فضا دادیم و بدون طعنه و کنایه و شوخی آبکی، بالغانه، شب را به سر کردیم. فردا بعدازظهر، در نرمشی قهرمانانه، شروع کرد به دست کشیدن به سر و کلهی آقای شمارهی دو. آقای شماره یک، گیج شده بود، چون دوست صمیمیاش داشت توجه میگرفت و او نادیده گرفته شده بود. آقای شمارهی دو، جواب توجههای خانم سین را بک خط در میان میداد و ما سه نفر دیگر، به سان تماشاچیان معذب، به آشپزی و بالکن پناه بردیم. قصه کوتاه، خوشحالی ما، تا زمانی اولویت است که به دگران آسیب نزنیم.
تامام این قصه را بافتم برسم به امر صداقت در مشاوره.
در این چهار سال تراپی، به یک قول وفادار ماندم. اذعان به اشتباهاتم، سوراخهای شخصیتیام و چالههای عاطفیام. سخت است عزیز. خیلی. روح و روانت را عریان کنی. خودت را بیدفاع بگذاری جلوی کلمات دیگری. نهایتن برای من بسیار موفقیتآمیز بوده و جهش رشد شخصیتیام در این چند سال، بینظیر است. فقط و ققط، برای این که به خودم و مشاورم، دروغ نمیگویم. از روبرویی با حقیقت عاجز نیستم.
میدانی مشکل آنان که درجا میزنند چیست، به روند درمان، به چشم جایگاهی برای دریافت تایید و لاپوشانی اشتباهاتشان نگاه میکنند. همه چیز را ماله میکشند و رسمن میروند که یک نفر، با قضاوت بر اساس نیمحقیقت-نیمرویا، تاییدشان کند.
چند ماه دیگر میشود پنج سال. که یاد گرفتم دروغ نگویم، به خودم، مشاورم، دوستانم، زندگیام.
من دلم میسوزد برای تامام کسانی که وحشت دارند از روبرویی با نسخهی داغان درونشان. هر قدر بیشتر به تعویق بیفتد، چاه عمیقتر است و سیاهتر.
