
اول تموم آشناییها خوشگله. چطور؟ آدمها پر از هیجاناند، میخواهند این بار درست بسازند، بهترینشان را تقسیم کنند. اشتباهات گذشته را تکرار نکنند و راههای نرفته پیشه کنند.
زمان، آهای زمان، که مثل برق داری میتازی، گیسها را سفید میکنی، عکسها را قدیمی، گلها را پژمرده و درختان را پر شاخه.
تویی که جواب همه را بلدی.

میدانی چه کسی ماندنی است. چه کسی بیوفاست. کی قرار است بماند زیر ماشین. کی قرار است در شصت سالگی دوقلو بزاید.

تو که دستات به نوشتن آشناست، میدونی تهش چی میشه.
وقتهایی که گم میشوم، دست خودم را میگیرم و مینشانم به چیزهای آشنا. بوهای آشنا، غذاهای امن، مرور آن چه بر من گذشت و انگار یکپارچه میشوم.
این چهارصد و هشتاد شب هم از قاعدهی هیجان اولیه خارج نیست. وقتی شروع به نوشتن کردم، فکر میکردم قصههایم تمامی ندارد. در روز، بارها برمیگشتم و قصه از نو ردیف میکردم. الان، ته بار است؟ میدانم ناگفته زیاد است. انقدر کلمات را در داستانهای مشابه ردیف کردهام انگار جادویشان از بین رفته است.
تکنیک نو میخواهم؟ میبینیم.