
این قصه، در طول روز کامل شده است. تغییر انرژی کلام، از یک ظهر آرام در کتابخانه به شکرگزاری آرامتر آخر روز، با چند تا بمب انرژی در میانه، به دلیل چند تکه نوشته شدن قصه است:
بچه بودم، شسلی کوچک بودم. یه کتاب داشتم راجع به میوهها. یه شعر داشت راجع به پرتقال. «پرتقال خوش آمدی از شمال». باقیش یادم نیست. یا «میوهها ویتامین دارن، طعم ترش و شیرین دارن»
از بچگی با ما چی مونده؟ آخرین تصویر شفاف ما از قبل از شش سالگی چیست، چقدرش خاطره است و چقدرش باور داستانهای دیگران؟
چقدر از حقیقت روزمان، واقعیت است، چقدرش داستانهایی که به خودمان میگوییم؟

میدانی حقیقت جدید این است که روز و شب را به غایت بلعید و از این فرصت زندگی هزار و یک باره کیف کرد.
برای ارزیابی خوبی/ ارزشمندی روزگارانم، یک قاعدهی جدید گذاشتم. چقدر، چیزهای جدید دیدم. نه فقط سفر رفتن، پیمودن و قرار گرفتن در فضای جدید که ما را وادار به مشاهدهی چیزهای نو میکند. در همان مکان زمان همیشگی، چه چیزی متفاوت است. عریض/عمیق کردن هر لحظه، مثل هک کردن سیستم زندگی است. در هر لحظه چند بار زنده بودن.

«ببین شکوفهها رو»
جُلات رو بنداز، حکمت اینجاست.
تو طلب کن، به تو داده میشود. امروز، در میانهی پیادهرویمان در دانشگاه گفتم کاش باهار بود، شکوفهها را میدیدیم، میگفتم ببین شکوفهها رو.
چرخ خوردیم و رسیدیم به این شکوفهها.

امروز رفتیم در صف طولانی ورود به استادیوم دانشگاه وایستادیم که برویم فوتبال ببینیم. ما و سیصد نفر دیگر نتوانستیم به دلیل محدودیت ظرفیت وارد شویم.
در شلوغی، کسی شعار سر داد، «ما رو راه بدین». ما هم دم گرفتیم «ما رو راه بدین».
از اونور دنیا، «نترسین، نترسین، ما همه با هم هستیم»، رسیدیم به «راهمون بدین»
تجربهی غریبی بود. صف طولانی خیلی طولانی. اول با رفقا گپ زدیم که چقدر قشنگ در این ممالک خارجه، ملت فرهنگ صف دارند، الان استادیوم آزادی بود فلان و بهمان. کمی بعدتر، بچههای بی قرار بیانضباط توی صف زدند و از بغل ما سبقت میگرفتند.
بعد از رسیدن به گاردهای فلزی هم، دستهجمعی دویدند. از روی طناب و گارد پریدند. مدتها بود، بعد از ایران، چنین صف بیانضباط بیصاحابی ندیده بودم. ما خندیدیم. برای ما یاد ایام بود. دوستم میگفت، کاش فارسی بلد بودند ابی میخوندیم، عیشمون کامل بشه.

بعد از دو ساعتی صف و خاطرهساختن، راه افتادیم به سمت ماشینهایمان. فکر کنم ده بار گفتم کوکا کوکا کوکای خنک. تا فرشتهی رحمت قند و نبات، دوستدار بچههای کولاپسند، پنج تا قوطی نوشابهی تگری بیصاحاب گذاشت جلوی پایمان.

زبان قاصر است که بهترین نوشابهی عمرم بود.

هرچند که اینها هیچ کدام در تضاد با همت ورزش، نشاط، سلامتی نیست. دمبل میزنیم، درازنشست و پروانه، این بار نه به شوق لاغری و زیبایی، بلکه به کیف دوپامین.
این هم شکلی از وابستگی است. این بار به چیزی که از قضا برای روح و جسم خوب است.

دوپامین بعد از باشگاه را با پیادهروی بالا نگه میداریم و هر شب، حداقل بیشتر شبهای هفته، جایی فرود میآییم. در این سرزمین تخت، خبری از بام و روشناییهای شهر نیست. آب است، دریاچه و انعکاس.

دلم نیامد دوپامین را بگویم و این ترک قرتی را به اشتراک نگذارم.

برویم سراغ آخرین تصویر روز.
ملت، هر کجا برسند، پیمان عشق و عاشقی میبندند. میخواهد رود سن باشد، یا دریاچهای در اورلاندو. ما، به یکدیگر انگشتر میدهیم، نه فقط برای نشان دادن عشقمان به یکدیگر، همینطور برای متاثر کردن دیگران که ببینید، چه عشقی داریم. این قفلها، برای زوجهای عاشق و کسانی است که بعدتر اسمشان را از روی قفلها بخوانند.

آدمیزاد، برای جاودانه شدن به هر چیز دست میبرد. حتی اگر یادگارش در این جهان فانی، قفلی بر پل باشد.