
به کدام تقویم زندگی میکنیم؟ پایان سال اینجاست؟ یا اینجا؟

این نوروزه.
حالا من بشمارم بگم این شد پنج تا! این پنجمین باره که من سال میلادی جمع میکنم. یاد این که یاد گرفتم فوریه ۲۸ روزه. اسفند ۲۹ تاس مگه سال کبیسه باشه.
آخر سال، یعنی یه دور بگردی دور خودت. همون قصهها و ماجراها و عهد و پیمونها شهریار. چه کردم و چه بکنم و شروع تازه و فصل شکوفهها و این داستانها.

هی فاصلهی این نوروز و کریسمس عجیبتر شد. سه ماه فاصله. بین شکوفهها و ماکارونی گیاهی درست کردن واسه گیاهخواران مهمونی سال نو.

نوروز، تا کریسمس، مثل فاصلهی تولد من اردیبهشتی و برادرم، که شب کریسمسه. طولانی، شامل سه فصل، انقدر زیاد که حدفاصل این هفتسین این بالا، و اون دختر کفگیر به دست، بیشتر از نه ماهه، انگار نه قرنه. ولی اگه همین هفتسین رو دنده عقب بگیرم به سه ماه قبلترش که سال ۲۰۲۰ شروع شد، همهچیز به هم وصله.

بین این قر یه وری، و اون هفتسین، کووید زد به بساطمون. چپیدیم تو قرنطینه. با گیجی، با دوری، با وحشت. هیچ وقت نمیدونی چطور توی سه ماه میتونه دنیا به آخرالزمان برسه، ولی این آدمیزاد هزار و یک جونه زنده بمونه.

شاید فکر کنی شعر میگم، وقتی بین این هفتسین تا بعدیش، دنیام عوض شد. سینهایی که تعریف میکردم چرخیدند و خب لابد، عوض میشیم زنده بمونیم.

بافتم و بافتم. برسم به این یکی. چهارسال پیش. وقتی تحصیلم رو در این سرزمین پنجاه ستاره شروع کردم.
وقتی کلهام باد داشت که من کریسمس رو میفهمم و بلدم نوروز رو همینجا به پا کنم.
من هنوز همونم. عاشق کت و شلوار جین. کیف کج و لبخند دندونی. فقط یه چیزی رو این چهار سال خوب یادم دادم. چیزهایی که نمیدونم خیلی زیادند. نباش بچسبم به اون چه میدونم. باید درها رو باز کنم به شنیدن. به پذیرش. به جلو رفتن.
یه بار عمره. یه دور زندگیه. اون چه بلدم از هفت سین و جینجر برد سر جاش.
امسال میخوام یاد بگیرم. هر چیزی که ازش فرار کردم.
امسال قول میدم. اشتباهات قبلی رو تکرار نکنم و رفتارهای جدید پیشه کنم.
امسال قصد دارم. صداهای ذهنی مخرب رو رها کنم.
امسال میتوانم. سی و سه را عاشقانه زیست کنم.