
اخطار: این متن حاوی کابوس آشفته و اندکی غر است. برای همگان هم مناسب نیست.
اگه راه داشت من موقع خواب هم عینک آفتابی میزدم.
رفقایی که من رو از نزدیک میشناسند، عادت دارند که توی خونه، یا حتی شب هم عینک آفتابی میزنم. اولن تموم نورهای اضافهی دنیا رو حذف میکنه، دومن، با یه فیلتر جالبتر دنیا رو میبینم.

اخلاق چطوره؟ حال حاضر، قشنگ نیست. چطو؟
خواب غریبی دیدم. از اندوه کابوس مرگ عزیزان هم سنگینتر بود.
دیشو، چنین شروع شد. یک چک لیست این شکلی را در نظر بگیرید، که الان اسکرینشات واقعی لیستم را میگذارم.

در خواب، به جای چنین لیستی، لیست آدمهایی بود که در زندگی باهاشان ارتباط داشتم. اسکرول شد تا آن چند دانه برگ. و رفتم در آن اپیزود. در رویا، با انسانها مداخله کردم. مردک عکس نیمه لخت از دلدار کنونیاش را نشانم داد. چرا؟ چرا بیاجازه از ملت عکس میگیرند؟ کلاف شدم. شستمش.
کات به کجا؟ سر خیابان عربعلی، شب است. با دایی هستیم. دایی میرود در کوچه و حیاطی که قبلن ازشان گربه گرفتهایم. یک سری مرد مشکوک در بالکن ایستادهاند. من جلوتر نمیروم و بیرون میزنم. دم خانه، مردی در حال زمین کندن است. یک نخ سیگار دستم را بهش میدهم، میکشد، میگوید اینها قبر است. در دست هر دوی ما یک سیگار نصفه است. در حالی که من سیگارم را به او داده بودم.
فر میخورم به داخل خانهی وحشت. مثل یک پلان سریع، پرت میشوم به اتاقی شیشهای، سلولوار. دو دختر بچه تنها قربانیانی که گویی با سیستم جنایت همراهند. کوچکند. یک سال تفاوت دارند لابد.
برمیگردم. دو مرد، لابد ستمگران قصه. در اتاق ایستادهاند برای گرفتن بکارت دخترکان. از فضای اتاق هیچ معلوم نیست. به جز دو کاسهی روشویی مستطیلشکل، تمیز، جفت یکدیگر. با یک مسواک و صابون.
کف اتاق پر از ادرار و پدهای خونآلود است. یکی از مردان، بکارت دخترک را با انگشت میگیرد. ناخودآگاهم تاب نمیآورد و رو برمیگرداند. دختران بزرگ شدهاند و حالا آنها صاحب خانهی وحشتاند.
پرت میشوم. با همان حال آشفته. مشهد. خانهی عمهام. همه هستند و دور میزیم. مادر از حساسیت روحش میگوید. پسربچهای، به مادر توهین میکند. هیچ کس حرفی نمیزند. من تاب نمیآورم و به دفاع بلند میشوم.
باقی خواب، کمی غذا، سوهان، گوشهگیری، دنبال دستشویی گشتن است.
بیدار که شدم. دنیا برایم معنا نداشت. حقیقتن هنوز حالم جا نیامده است. به ضرب قهوه و اضطرار امور زندگی آکادمیک، خونوادگی و کاری، چند تلفن زدم، ایمیل زدم و دور خودم چرخیدم.
در کابوس زندگی کردم. گاه، کابوس، ترس است. ترس مرگ عزیز، ترس آماده نبودن برای امتحان، شرم حضور در اجتماع با لباس نامناسب.
گاه، کابوس، فشار است. چپ کردن در جادهی برفی، رانندهی متجاوز، اشتباه بازگشتتاپذیر.

گاه، کابوس، بازسازی تمام آسیبهایی است که خودآگاه بهشان دسترسی نداریم و در چنین اوقاتی، بیرون میآیند و توجه میطلبند. چه توجهی؟ چه کنم با این روان کلافه؟
قبل از این که منبر را ببندم شهریار
میدانم و میدانی
همه میدانیم
زندگی، همین هدیهی شگفتانگیز، گاه رنجآلود است.
برویم دو ساعتی از اینترنت بیرون. شاید حالمان جا آمد.