این بیس چهار ساعت، بیا دنیا رو هک کنیم و از غروب آفتاب، شبانهروز را شروع کنیم. حالت چطور است؟ وقتی خورشید میرود، تو کجا میروی؟

من؟ همینجا هستم. اگر میشد آفتاب را کش بدهم تا آتش، تا کمی شعله، تا اندکی گرما، شک کن، دستت را میگرفتم و میبردم. حالا که این زندگی شهرنشین، از تمام تپش آتش، برایم سه بچه شعلهی لرزان گذاشته و تامام.

از معماری لابد، همین. چهار نقش و نگار آبی، کمی قوری فلزی، اندکی گلیم. برای من از معماری هیچ نماند. اگر مانده بود جان من، از جان من چیزی مانده بود، میرفتیم تماشای کاشی. ولی از تمام آن نقوش، همین مانده.

از جاهطلبی بگو. بگو چرا زدی زیر کاسه کوزههایت؟ زیر هر چیز امنی که به تو معنا میداد؟ چرا آمدی؟

از همین قابهای ریز که مرا میسازد. که مرا جان میداد.

کمی برگ، اندکی کولا، باقی کوچه.

اعتقادات؟ پافشاریها؟ چرا و چطور میخواهیم؟

کمک به محیط زیست؟ هنوز داری مرا میخوانی؟ تو که هنوز کنار من ماندهای، که نترسیدهای، که باور داری، که جا خالی نکردی…

گاه فقط میخواهیم، ناهنجارترین ور وجودمان را ابراز کنیم. فقط برای این که بدانیم، با همهی کج و کولگیهایمان، پذیرفتنی هستیم، با تامام پف زیر چشم، گریهی صبح، اضطرابها، ما چیزی بیشتر از این چهرهی خندانیم که از آرت و جهان بینی میگوید.

کمی نور، کمی رنگ، چند عنکبوت، یک مارمولک فراری، کابینت لق، باطری ماشین، حیاط پشتی، بیحوصلگی خرید سبزیجات، سر سوزنی اشتها، عظمتی بیخردی.

چند برگ سبز، یک نگاتیو حیران، دکوراسیون، گرسنگی، بیحوصلگی، صدای موزیک محبوب پسر همساده از آن طرف دیوار.

کمی پف زیر چشم، شام چه بخورم؟ کاش رفته بودم خرید، کمی فر مو، یک رانندگی طولانی در پیش رو.
اوضاع بهتر است. هر آنچه خواندی، حدیث دل است. آن چه دیدم. آن چه گزارش کردم.