
خب. رفتیم ۲۰۲۲. شرط اول اینه که هر روزش رو نو زیست کنم. رفتارهای جدید، مواجهه با محتوای جدید و قصههای جدید.

شروع کنم از همین مستند. از آن جایی که قلم من، توانایی توضیح پیچیدگی این مبحث را ندارد، بسنده میکنم به وصیت و تاکید موکد.
فقط، بگویم
کم تردید داشتم در قصهگویی…این متریال جدید هم ذهنم را کشید به سویی دیگر. بکاهم از کلیگویی.

روز اول سال، فیلم اپرای سیندرلا را تماشا کردیم در سالن محشر رگال. من، اولا، که فهمیدم ۸۳ سالش است و خواهرزادهاش، ژان، که از برلین آمده بود. دیسک کمر ژان امروز درگیر درد بود، من هم یک هفتهی تامام است سر درد دارم. اولا، صاف و سلامتمان بود.

نهار خوردیم و دو ساعتی حرفهای سخت غیرآمریکاییپسند زدیم. چطور؟ تجربهی مکالمهی من با ساکنین اروپا، مکالمات آزادانهتر از مباحث ”سخت” مثل سیاست، حقوق بشر و شیوههای زیستمان بوده است. با اهل این کشور پنجاهستاره، به موضوعات آسانتری میپردازیم، نهایتن زندگی مهاجران و تفاوت نگاه آرتیستی.
به هر حال، همدیگر را گلفشان کردیم با داستانهای غریب. از برلین قبل از فرو ریختن دیوار گفت و من خاطرهی زیر پل کریمخان را گفتم.

دیگر، رسیدیم به جایی از این زندگی، که چیزی متعجبم نمیکند، مگر دوباره دل باختن به دیگری. این که به درجهای از اعتماد برسم که از این پوستهی سفت به درآیم. دور نشوم، قصههایمان، دیگری را حیرتزده نکرد. انگاری دیگر به این دوز از آشنایی/غریبگی توامان رسیدهایم.

چشمم نوازش شد با این اپرای سیندرلا. بازیگر پرنس قصه، یک زن بود. نقش شاه، پدر پرنس قصه (بازیگر زن سفید پوست که نقش یک مرد را بازی میکرد)، یک مرد سیاهپوست بازی میکرد.
پیکهایمان را به سلامتی این آزادگری در انتخاب بازیگر بالا بردیم.
وظیفهای اگر بر گردن هنر باشد، همین است. برهم زدن عادات عمومی، تعاریف معمول و کلیشهای و ساخت جهانی رویایی، که برای همگان قابل زیست باشد.
شعاری شد؟
از همین شعارهاست که قصه جلو میرود.