
مدرسهها وا شده. خاک تو سر بچهها شده.
یا با حضور بچهها…مدرسه زیبا شده.
بعد از یک سال بیل زدن آنلاین، پای زوم برگشتیم به فضای مقدس آموزش. موبایل به دست، دنبال دانشکدهم میگشتم و آفتاب هم جانمان را گرفت و خلاص!

کجی قاب، گرمازدگی و لبخند یه وری را رها کن! بچسب به ذوق یک بچه که داشت میرفت دنبال سرنوشت علمیاش.

استراحت کوتاه میانهی کلاس، خودم را رساندم به هوای آزاد و ماسک را پایین کشیدم. نه دلم موبایل چک کردن میخواست، نه معاشرت با همکلاسیها. انقدر هیجان کلاس حضوری شادمانم کرده بود، که جای اضافهای برای احساس دیگری نبود. به جز حواسپرتی و تلاش برای متمرکز بودن روی مبحث کلاس.
چندباری میانهی روز میخواستم بروم گوشهای بنویسم، از دنیا ببرم، مجال نشد.
برویم سراغ قصهی امشو:

در کوه باد میآمد. باد قوی، ریشهکن، تیز.
باد مثل تیغ میبرید. ساقههای کم جان را، لانههای پرندگان را و گیسوان را.
من صدای باد را میفهمم. من حرف باد را میفهمم.
باد میگفت بیا با من. ریشه بکن و خودت را بسپار.
باد میگفت خطر کن، بشکاف، برو.
باد میگفت آرام میگیری. خاکی، روزی تو را در بر خواهد گرفت. کنار آب ریشه میزنی و آتشت به راه میشود.
تو زادهی کدام سرزمینی؟ تو دل پر از چه آوردی که سر گذاشتی به افسانهی هزار و یک شب؟ کدام قصه؟ کدام گناه؟
شهریارا، من را باد آورد و گذاشت گوشهی این کاخ همایونیات. باد به گوش من خواند، من به گوش تو میخوانم و میدانم شب هزار و یکم، تو قصهای دیگر به گوش باد میخوانی.
در کاخ باد میوزد. در باغ نارنج و لای مخملهای سرخ، باد میوزد. من قصهی باد را میگویم و تو گوش میسپاری به آرامترین قصهی قبل از طوفان.