
میفرمان که: روزی رو کلهی صبح میدن. ولی به دلیل گرمای هوا، پیادهرویهای دیروقت، کلاسهای عصرگاهی، سیستُم خواب ما، از سحرخیز بودن دراومده و به سان “تنبلخونهی شاهعباس”، سر ظهری، پست انگیزشی روزانه می نویسیم.
همیشه دو یار وفادار من، قهوه و آب، کنار دستمه. امیدوارم همت کنم آرشیو عکسها رو نگاه بندازم و عکس بچگیام رو براتون رو کنم، که وی، از کودکی نوشیدنی دوگانهسوز میزد. بچگی، یک شیشه شیر، یک شیشه آب. حالا هم کافیین میزنیم و هاشدو اُ!
قصهی امشو چی باشه خوبه؟ دوشنبه است و بهترین فرصت برای ساختن یک هفتهی خوشحال، مفید و درجه یک.
در میانهی ترک کردن عادت سوشال مدیا هستم. عادت مدام گوشی به دستی و چک کردن پیام و توجهطلبی.
بر همگان واضح و مبرهن است که نمیشود اسباببازی را از دست بچهای گرفت، بدون آن که جایگزینی بهش داد.

من تا قبل از اعتیاد به سوشال مدیا، کتاب از دستم نمیافتاد و حالا وقت برگشت است. دو ماهی است این کتاب دستم بود و هر چند روز یک بار چند ورقی میخواندم و باز شوت میشد گوشهای از خانه. ذهن بازیگوشم میرفت اینستاگرام، رویاپردازی و تنبلبازی.
چند روز است روی بازهی تمرکزم کار میکنم. محدودهی آرامش و حواس جمعی من، به مدد مدیتیشن، ده تا سیزده دقیقه بود. یعنی طولانیترین زمانی که میتوانستم بدون حواسپرتی فیلم ببینم، معاشرت کنم و بنویسم. (البته حساب رقص و پیادهروی را جدا کنید که دوپامین حاصله، رقیب ندارد)
در این چند روز، با ست کردن آلارم، بیست دقیقه، سی دقیقه و چهل دقیقه، رسیدم به چهل و پنج دقیقه کتابخوانی.
با چند مجلس تمرکز، کتاب تامام شد. تمام شدن کتاب مثل تمام شدن خودکار آبی است. شعف و کیف توامان که باز هم توانستم چیزی را به پایان برسانم، حتی اگر به سادگی جوهر خودکار باشد.
هیجانزدهام باقی قصه را بنویسم، آما میانهی روز است و دادهگر، به سان بچههایی که میروند اکابر، باید درس و مشقاش را جمع کند، غروبنشده برود مدرسه.

چند ساعت بعدتر.
به هرحال، مدرسهها وا شده، خاک تو سر بچهها شده. جا داره که از آینهی دانشکده رونمایی کنم.
روزگاری برگردم به دوران کنکور، میروم سراغ روانشناسی. که هم به درد دنیا میخورد، هم سینما، هم آخرت، هم حلوای بعد فوت.
ما، در ارتباط با دیگران، در یکی از این چهار وضعیت قرار داریم. به ذکر مثالهای روزانه پیش میروم:

من خوب نیستم، تو هم خوب نیستی.
در راه بازگشت از مهمانیایم. آخر هفته را خیلی کار علمی فرهنگی نکردیم و به استراحت و خوشگذرانی سپریاش کردیم. همراهم در ماشین میگوید، وای! اصلن این آخر هفته مفید نبودیم، هیچ کار درست حسابیای نکردیم و ول چرخیدیم.
او میخواهد سر صحبت را با من باز کند، آما، من این بازی را دوست ندارم. من سرخوش تفریحم هستم، من خوشحالم، من در موضع «من خوبم» هستم، آما همراهم، برای آرام کردن خودش، مرا به بازی میکشاند. جاخالی میدهم.
من خوب نیستم، تو خوبی.
دمبلهای ده پوندی را بلند میکنم و یک، دو، سه…میشمارم و کشیدگی ماهیچههای بازویم را احساس میکنم. در تابستانی که گذشت بدنم را تقویت کردم و از وزنهی پنج پوندی، رسیدم به ده پوند. جلوی آینهام و چشمام میافتد به دختر آسیاییای که وزنهی ده پوندیاش را با زحمت کمتری بالای سر میبرد. کسی درونم فریاد میزند: من خوب نیستم، تو خوبی دختر آسیایی، تو قویای!
نفس میگیرم و به خودم میگویم رهرو رهرو رهرو، من خوبم. آهسته و پیوسته میروم.
من خوب هستم، تو خوب نیستی
روز تامام شده، ورزش تامام شده، بستنی به دست نشستهایم روبروی بچهدریاچهای در دانشگاه. هوا کیپ است. مثل قابلمهی پلو. یکی باید این گوشهی دنیا را یک باد ریزی بزند. دوستم میگوید از دست کسانی که با سن و سال ماها، اواخر بیست، اوایل سی، قهر میکنند متعجب است. تاییدش میکنم بله! تازه این بچهلوسها را بگو که اصلن آمادهی ورود به اجتماع را ندارند. یاد میکنیم از پوستکلفتی خودمان. در این معادله، ما بازی «من خوب هستم، شما خوب نیستید» را پیشه میکنیم.
من خوب هستم، شما خوب هستید
این کعبهی آمال است. صلح، صفا، عشق و رضایت. وضعیت آخر و چقدر ماندن در این وضعیت، حوصله و انرژی توامان میطلبد.
قبل از شروع کلاس، با دوست نازنینی حرف میزدم که بهترین همبازی من در این وضعیت است. یاد کردیم از زحمات چند سال اخیر و اینکه چقدر زحمت کشیدیم در این سرزمین پنجاهستاره جا بیفتیم.
گفت دمت گرم، دم خودم گرم! یادت هست سوالات ومعماهای روزهای اولمان را.
یاد کردیم از زندگی جاگذاشته و آنچه اینجا ساختیم. چقدر آجر جمع کردن و خانه ساختن سخت بود و هست. ما یاد گرفتهایم در وضعیت من خوبم، تو هم خوبی، معاشرت کنیم.

شب چشمهایم را خواب کرده و به اشتراک برگهی شکرگزاریام بسنده میکنم. برای شاد بودن، باید شکرگزار بود و هر شب تمرین میکنم قبل از خواب، پنج چیزی را که بابتشان در روز سپاسگزارم بنویسم. به جز خواب پیشرو، این از لیست شادی روزی که دوگانهسوز شروع شد.
