
پمپ بنزین برای لوکیشن فیلم، چک! کله صبحی با دستیارم، رن، رفتیم بازدید محلی و عکس از منطقه. تا حالا کسی رو دیدین با لبخند از پمپ بنزین و قفسههاعکس بگیره! سسسسلام. اون منم.

پنج تا کافه رفتیم. دو تاش پولی بود. دو تاش زنجیرهای قبول نکردند. آخری که مجانی بود، فضا رو نمیشد کنترل کرد. نه موزیک خاموش میکنن، نه میشه زودتر/دیرتر رفت که خلوتتر باشند.
رن، کلافه شد. غر زد که ای بابا. گفتم ببین. اون کافهی ما منتظرمونه. بعدم قراره کلی «نه» بشنویم. کفش آهنی باس پا کنیم.

وقتی فهمید کفش آهنی کنایه از چیه، متاثر شد که عجب! پس خیلی راه قراره بریم.
بعد از لوکیشنیابی چهار ساعته و دو ساعت و نیم رانندگی به چهارگوشهی شهر، برگشتیم خونه. یه قابلمه پلو بار گذاشتم و دو تا برگر گیاهی. نهار رو خوردیم. من یه ور مبل بیل میزدم، رن که به تازگی بیست ساله شده یه طرف مبل.
هر دو خسته و کمجان. گفتم ببین رفیق! ( رن، نانباینری معرفی میکنه خودش رو. ترجیح میده به جای She, که اشاره به مونث بودن داره، They خطابش کنند. برای من درس جدیدیه که بدونم چطور، به خواستهاش احترام بذارم. خیلی وقتها من رو رفیق، داداش، مرد صدا میکنه. منم رفیق صداش میکنم.)
گفتم ببین رفیق، روز طولانیای پیش رو داریم. یه نیم ساعت روی مبل دراز بکش، منم میرم تو اتاقم یه کش و قوسی بیام بریم برای مرحلهی بعد.
رفقا، اهل بیت.
کار سینما، فکری، عاطفی، احساسی و به شدت فیزیکیه! شما مثل یک دونده، همهش در حرکتی. مثل یک کاوشگر، به هر مغازه و کافه و پارکی سر میزنی. مثل یک جستجوگر، دنبال بحرانهای احتمالی میگردی. مثل یک جهانگرد، جهت تابش آفتاب و شمالجنوب رو میسنجی. مثل یک کارگردان زاویه دوربین مییابی، مثل یک نویسنده لوکیشن رو میسنجی، مثل یک تهیه کننده، با صاب لوکیشن طی میکنی ماشین عوامل کجا پارک بشه و مثل یک دانشجوی فیلم توضیح میدی پروژهت بودجهش صفره، مثل یک لیدی لبخند میزنی، مثل یک اهلبیزینس، دست همکاری میدی و مثل قصهگو شب واسه اهل کاخ، قصهاش رو میگی.

دویدیم و دویدیم. خودمان را رساندیم به تست بازیگر دور سوم. میا و جنی را قطعی کردم. امروز هم برای لیلی و آنتونی دور بعدی تست را آنلاین برگزار میکنم.
کار زیاد هست. اینطور بگویم که میشود از پسش بربیاییم. همهی تیم. همهی این کسانی که آمدهاند سرمایهگذاری کردند روی این ایده.
رهبری، مدیریت، هدایت، بوم…کارگردانی.
انرژی بسیار، صبر فراوان و استواری میطلبد. من عاشق کارم هستم. عاشق این که مراقب اعتمادشان باشم. از هر کسی متناسب با روحیه و توانش کمک بگیرم.
دو روز مانده تا سفرم به کوه. مشقهایم را باید چنان ببندم که سه روزی را از هوای کوهستان لذت ببرم.
شهریار، دارم میروم ستاره ببینم. جایت خالی!