
در میان تمام زیباییها، زیبایی تو لنگری است.
اینجا، کوهستان است. جورجیا. هوای خنک، بیرطوبت. شبیه هوای الوند نیست. شبیه شمال است، یا حتی لواسان. ولی خیلی با هوای خانه فرق دارد.

اینجا جورجیاست. قشنگ است، ولی وستویرجینیا نیست.
در این یک سال گذشته، هر بار وارد وستویرجینیا شدم، دلم باز شد. غریب است. اول از همه برای خودم. چرا باید، یک جایی، وسط این سرزمین پنجاهستاره، مرا طوری در بربگیرد که انگار رفتهام حیاط خانهی مادرجون.
فکر میکردم این بار، این کوهپیمایی و تماشای درختان سرخ و زرد، مرا به قرار برساند.
دلم باز شد پاییز را، راه رفتم و بو کشیدم. صدای برگ شنیدم؟ شک نکن.

ولی اینجا، همان حال لواسان را برایم دارد. گذرا. هر بار که وارد وستویرجینیا شدم و آن کوهای استوار را میدیدم، آرامام برمیگشت. من دختر کوهستانم. من دلم برای خانه تنگ شده. دلم برای جاهایی که به من احساس خانه میدهند تنگ شده.
ای روزگار بلا! یادت هست، همین روز، شش سال پیش با من چه کردی؟

بعد از ۲۴ ساعت درد و پیچ به جان خودم، طاقتم برید و رفتم بیمارستان. بالافاصله بستری، جراحی، بوم! آپاندیسم را درآوردند و یک زخم چهار سانتی برایم به جا گذاشتند.
چطور طاقت آوردم؟ در ساعات اولیهی پیچیدن از درد، به مامان زنگ زدم که درد دارم، ممکن است آپاندیس باشد؟
مامان گفت، نه بابا! درد آپاندیس را نمیشود تحمل کرد. نمیدانست من، آستانهی تحملم را چطور در این سالها تربیت کردهام.
شاید اگر روزگارانی تصمیم گرفتم مسوولیت والدی را به عهده بگیرم، اولین کلام بگویم ببین فرزند فسقل قشنگم. قوی بودن خوب است. ولی لازم نیست همیشه قویترین باشی.
در ادامه، شش سال پیش، در بیمارستان میلاد، در جوار مادر، خاطرات روسپیان سودازده میخواندیم.
امروز، لب رودخانهی باریکی، وسط جورجیا، با مامان حرف زدم. گفت مادرجون قشنگی هفتهی پیش یکی دوباری سرحال نبوده است.
من دلم همدان میخواهد. یا وست ویرجینیا. یا هر جا که بدانم همه چیز اندکی، امنتر از این حرفهاست.

کمی دیرتر، فردای آخرین جملهای که خواندید. امشب برمیگردیم به شهر ساحلیمان. کوه و کوهستان تامام شد. امروز صبح، دم وداع با رودخانه، یک آهوی قشنگ دیدم. انقدر قشنگ و بیحرکت، که فکر کردم مجسمهی حیاط کابین همسایه است. به چشم بر هم زدنی با آن پاهای چابکاش، دوید پشت بوتهها.
گفته بودم عموی بزرگم مرا غزاله صدا میکند؟ دو پسر دارد و همیشه دلش یک دختر میخواسته. وقتی برادر کوچکترش، پدرم، اسم دخترش را گذاشت شهرزاد، عمو منصور گفت نچ! تو واسه من غزالهای.
از عید با عمو منصور حرف نزدم. با خیلیها حرف نمیزنم.
میدانی شهریار، برای من و تو، این گوشهی دنیا، پر است از حس فراموش شدن. این که نمیدانی هیچ کدام از کسانی که در کودکی تو را در آغوش کشیدند، در نوجوانی بحرانهایت را دیدهاند، به جوانی طراوتات را تماشا کردهاند، هنوز تو را به خاطر دارند؟
شهریار،
میدانی، امروز صبح که آهوی دلربا دوید، خرگوش بلا جهید، صدای رودخانه گوشم را پر کرد، دوباره با خودم شمردم، دوسال و ده ماه و بیست روز است، اسم اینجا را گذاشتم خانه.
نمیدانم آدمیزاد از مرگ بیشتر میترسد یا فراموش شدن.
و چشمانت با من گفتند که فردا روز دیگریست