
این تصویر نمایندهی تامام قد درب منزل فیلمساز مستقل کلهشقی است که قصه را نوشت، کلاه بازیگریابی به سر گذاشت و بازیگر یافت، جامهی تهیهکننده بر تن کرد و قراردادها را ردیف کرد، کفش مدیرتولیدی به پا کشید و خرید آب و غذا کرد، صحنهی فیلماش را تی کشید، خانه را برای تولید آماده کرد. برگهها، فیلمنامه، شاتلیست، چک! دوربینها، مموریها، باطریها، چک، هارد بکآپ چک، موها را صاف کرد، پیراهنهای جیناش را دم دست گذاشت، حیاط را دو دست شست. حالا هم لاک نقرهای را تجدید کرده است و باید بین بار زدن تجهیزات فیلمبرداری و باز کردن در برای بازیگرش که از شهر دیگری میآید، با مدیرفیلمبرداری در دفتر تجهیزات، دستیارش در اتوبان و بازیگرش در جاده، برای ۳۸ دقیقهی دیگر، هماهنگ شود. فیلمبردارم، سارا جواب نداد. من هم فرصت غنیمت شمردم، روی ماهتان را ببوسم و بروم دنبال سرنوشت.

امروز، تمرین داریم. فردا سکانس اول فیلم، پسفردا ویدیو برای جذب سرمایه.
کمی اضطراب دارم، مقداری هیجان، سرسوزنی گیجی.
انقدر حجم کارها زیاد بود، که برای اولین بار در زندگیام، در هر لحظه همان کاری را کردم که قرار بود. مثلن ۹-۱۰ ایمیل زدم. ۱۰-۱۲ زندگی انضباط دارم و الی آخر. باک ماشین پر است.
یک هفته بعد:
آمدم روایت هفتهی گذشته را بنویسم، دیدم این قصهی نصفه جامانده است و حال و هوایش را دوست داشتم. بخوانید که در شب پیش رو، کلی ماجراست.