
میفرمان که نیکوترین اندیشهها صبحگاه به سراغ میآید.یحتمل آنگاه که با صورت چروک خورده از خط بالش و چشمان پفکرده، اولین کاری که میکنیم چیزی است به جز چک کردن نوتیفیکشنهای موبایلمان. امروز، نیم ساعتی پریدن به گشت دورتند در اینستاگرام، تلگرام، میلباکس را به تعویق انداختم. صبح را با قصه شروع کردم، سلام.
رفیق دوازده سالهای دارم، قند و نبات است این پسر. من از اینکه رفقایم را خواهر یا برادر صدا کنم خوشم نمیآید، آما، این دوستمان چنان عضوی از خانواده شد که خواهربرادری را به هم حلال کردیم. این برادر نسبی بنده، که از قضا فیلمساز هم هست، چهار سال پیش، دم انتخابات، رفت در رابطهای آتشین و پرشور با یک خانم جوان. این خانم جوان را من جذاب نیافتم، بخاطر تامام لوسبازیها و سواری گرفتنهاش. حالا، الان که همه چیز به پایان رسیده است، مهم نیست. اولین ماهگرد آشناییشان، دختر کولاک کرد. سورپرایز و هدیه و رستوران و رز و شکلات و تندیس شاملو. برادر نازنینم با هیجان برایم تعریف کرد، میدونستی دو هفته است داره برنامهریزی میکنه؟ ابرو بالا انداختم که تو نترسیدی که یک آدمی دو هفته بعد از آشنایی با تو، انقدر با درجهی بینهایت بپرد در ماهگرد بازی؟ نهایتن نشد رابطهشان، بخشیاش به دلیل همین تفاوتهایشان بود.
گفتم برسیم به اینجا:
آدمیزاد ناقلا، خیالپرداز است. همیشه چیزی پیدا میکند که مایهی رویابافیاش باشد. دلداری، سفری، خاطرهای، مهمانیای.
گاه به خودت میآیی میبینی چنان در خیال زندگی میکنی که زندگی واقعی برایت اندوهبار است، بله. آدمیزاد ناقلا، انقدر از رویا لذت میبرد.
من هم بخشی از همین سیستم هستم. موجودی شکننده، رویاباف و کلهدر ابر درون من زندگی میکند که دوست دارد عمیقترین آرزوهایش را در حضور شخص جدید و اتفاق نو، ممکن بداند.

چیزی که مدام با خودم تکرار میکنم، اهمیت پذیرفتن است. پذیرش آنچه موجود است و دگر هیچ.
پاییز رسید به این سرزمین. من تا گردن خودم را در قصهام فرو کردهام. چک لیست پروژه را جلو میبرم و با تاریکی زودهنگام کنار میآیم.

استوری ادیتور فیلم، نسخهی جدیدی از متن را برایم فرستاده است. جالب است. کمی متفاوت، خواناتر و مرتبتر.

الان پایان روز است. شاید باور نکنی عزیز جان، ۶:۴۴ عصر است. دوست دارم به تختم پناه ببرم. دوست ندارم غر بزنم. پس بگذار در قالب قشنگتری برایت بگویم.

سینما سخت است. من خستهام. این حجم کار، را نمیدانم چطور به دوش میکشم. کدام حجم؟ نوشتن، تمرین با بازیگر، حرف زدن بیپایان با ملت، ایمیلکاری.
راستش را بخواهی، هیچ کاری حقیقتن خیلی سخت نیست. کارها وقتی انرژی میبرند که تازهاند.
بگذار مثال جیم را برایت بزنم. دفعات اول، بخشی از مغز درگیر فهم اولیهی مساله است. به این صورت که، انرژی فهم سوال، از یافتن جواب سنگینتر است. روزهای اول جیم، ساختن روتین نو، فهم دستگاهها، ترتیب حرکات، نفسگیر است.
این روزها، اوضاع همین است. مثل قبل از هجرت، که کلی چیز ریز ریز را باس میفهمیدی قبل از رسیدن. الان هم هجرت میکنم از دانشجوی سینما به فیلمساز مستقل.