
شهرزاد کوچک، یا به زعم خودش «شَسلی»، کتابی داشت به اسم دور از خانه. در آن قصه، هدی، دختر نامهربانی بود که با مادرش کجرفتاری میکرد، گربه و پرندهی محل را با سنگ میزد و خلاصهی امر که جهل پیشه کرده بود. هدی میرود سفر، در آن دوری، دلتنگ خانه و خوشبختیاش میشود. مدام با خودش میگوید «دور از خانه چه سخت است، آدم خیلی بدبخت است». تا سرش به سنگ میخورد، به راه نیک هدایت میشود و پایان خوش با مادر و گربه و پرنده.

من هم مدام با خودم میگفتم، دور از خانه چه سخت است…
دیشو برگشتم. به خانه، لانه، اتاق، تخت و خلوتی. میفرمان که چنان تفریح کن که دلت واسه کار تنگ بشه، شد! از امروز برمیگردیم به کار و کاسبی.

هر کی از مهاجرت یه چیزی یاد گرفته. برای من بیتردید مهمترینش، شکستن مرزهای محدودیت ذهنیام بوده است. میزان دستاوردهایم در سه سال گذشته، با علم به کند بودن قدمهای تازه مهاجر در سرزمین نو، به اندازهی ده سال کار و بیزینس و هنرآفرینیام در ایران بوده است. خیلی حرف بزرگی است و بابتش سرخوشم.
با تغییر شیوهی کار و ذهنیتام، آداب انجام امورم را به مرور عوض کردم. منی که در ایران دو سه فیلمنامهی کوتاه و پانزده تا داستان کوتاه نوشتم. شاید چهل روز سر جمع به صورت پراکنده عکاسی کردم، رسیدم سرزمین پنجاه ستاره.
با زبانی که به تلفظ ت و ث، سنگین میشود، قلمی که دیگر از راست به چپ نمینویسد و سرعت بالای جابجایی اطلاعات.

در این سه سال، دو فیلمنامهی بلند، سه فیلمنامهی کوتاه، چهارصد و شصت و دو قصه، ساعتها عکاسی آنالوگ و چاپ در تاریکخانه، عکاسی دیجیتال و فتوشاپ و تصحیح رنگ، کار با تجهیزات فیلمبرداری روز و تحصیل همزمان در مقطع کارشناسی ارشد سینما.
کنارش چقدر بیل زدم، کار گل کردم، از میخ کوبیدن به دیوار، تا مستندسازی و منشی صحنه.
الان، درسهایم را با خودم مرور کردم. چیزهایی که هجرت یادم داده است. کارها را تامام کن، زودتر از زمان تحویل. جمعبندی مهمتر از بینقص بودن است. توضیح بده، بپرس، طلب کن، پاسخگو باش.

دیشب که شهادت، در هواپیما نشسته بودم، مرور ریزی کردم که هی، روزگار! من آخرین باری که از پنجرهی هواپیما، زمین را دید میزدم، دو سال و ده ماه و بیست و یک روز پیش بود. با دو چمدان پر ادویه، هارد اکسترنال و کتاب آمدم. با یک عالمه سوال و چند تا جواب که فکر میکردم کافیاند.

آهای شهرزادی که تکیه دادی به دیوار و چند روز مانده تا پروازت. رسیدیم!
من و تو رسیدیم و تا همین جا کلی چیز نو یاد گرفتیم. رانندگی میکنیم در نوار شرقی، فیلم تولید میکنیم، گوشت نمیخوریم، فحش نمیدهیم، هدفمندتر شدیم و برای شهریار قصه میگوییم.

شهریار، این بار آمدم بمانم. قرار و آرام را همینجا بگیرم.
شهریار، کنار آتش نشستم و نه به تو فکر کردم، نه نارنجهایمان، نه قصهی امشو.
آتش هر چه را نمیخواستم سوزاند، باد هر چه را نخواستم برد، آب هر چه باید را شست و من بر خاک این زمین و مهر تو، دوباره قول میدهم. این بار میمانم.