
صبحی رو که با بارون و قهوه شروع کردم، پر از سردرد بود. از دیروزش، نهار روز قبل، چیز دندونگیری نخورده بودم و میگرن، راهش رو یافت و مثل موش دوید توی رگهای کلهام! اهل میگرن دانند، که دماغ آدمی تیز میشود، صداها بلندتر به گوش میرسد و آستانهی تحمل، میآید تا پادری دم در.

ساعت ۵ شده بود و مسکنها هنوز به جانم ننشسته بودند. راه افتادم به سمت کلاس کارگردانی با اولا، که ماشینام بازیاش گرفت.

مدام چراغ میزد که مرا در حالت پارک بگذار و سوت ممتدی میزد. تا به حال آن جای روز رسیدهاید که حوصلهی غر هم ندارید؟ یا فحش؟ پارک کردم و جیگر ماشین را کشیدم بیرون تا سر باطری را باز کنم.

همهی ما پاشیدن عاطفی داریم. یه ربع مانده بود تا کلاس، سرباطری را باز کردم. یک انگشت وسط حوالهاش کردم.

همین لحظه، که منتظر بودم سه دقیقه جدایی کابل و باطری صورت بگیرد، این عکس را گرفتم و میدانستم، هر اتفاقی بیفتد، امشو این عکس سهم روایت ماست.

همین. آری. اگر قصه را تفت ندهم، همین است. کمی خسته از سردرد، کمی کلافه از درد.
نه معجزهای به کلام دارم و نه حتی میدانم باید چه بنویسم. آدمیزاد ملوس، که میخواهی دنیا را جابجا کنی، یک سردرد فسقلی، میتواند روزت را جابجا کند. شکر سلامتی به جا بیاور که مشق سالم، در بدن سالم!