
قصهی امشو، حدیث شکر، شرح پیروزی و شادی رشده!
امروز در دانشگاه، سالن بزرگی را به ما دانشجویان سینما دادند، تا پای میزهایمان، جذب نیرو کنیم. بر طلب شادانه بکوب، که کوبیدیم و ترکوندیم!

تیپ قرتی زدیم واسه جذب بچههای مایل به همکاری داوطلبانه. پوستر فرستادم واسه چاپ، فلایر درست کردم و QR اینستاگرام انداختم کنارش. باقی صبح رو، تیزر ساختم.

یه ساعت مونده تا جلسه، رفتم پوستر رو بگیرم. گفتم این جا هوا چل میشه؟ شد! حدفاصل ورود و خروج من به والمارت، بارون نگرفت، سیل بارید. پلاستیک به کله اومدم تا ماشین.

حدفاصل پارکینگ تا دانشکده، سیل نیومد، طوفان شد. تو هفت دقیقه فاصله. با وجود بارونی، خیسترین شدم. متوجهین؟ خیسترین. تو کفشهام پر از آب و تامام دو ساعت پیش رو، ازم آب میچکید و دور میزم خیس بود.

یه سه خط دیگه از خیسی بگم؟ چون هنوز بعد چند ساعت، پوست پام پیر شده از میزان تو رطوبت بودن. میخوام بگم، شکرانهی در ادامه، یه بخشیش به خاطر اینه که در شرایط جسمی غیر مطلوب، ترکوندیم!

رسیدم و میز چیدم و تموم کاغذها و فلایرهای خیس خیس خیس ام رو دورم چیدم تا خشک بشن. تیزر رو پلی کردم و صد و چند بار، در یک ساعت، خودم رو معرفی کردم، از پروژهم گفتم و جذب نیرو کردم.

تامام کارتها و فلایرهام خیس بودند.

آما!
من بارها ترسیدهام از تنهایی. از بیپناهی دم فیلم. امروز شادترینم. نه فقط برای هشتاد و پنج نفری که اسمشان را نوشتند. همچنین برای دوستان ایرانیام، که دو ساعت میزچرخانی، مرا تنها نگذاشتند و شیفتی، حمایت عاطفیشان را از من دریغ نکردند. به نوبت، آمدند، حرف زدند و من با تماشایشان، انگار هزار چشمهی روشن امید جوشید در دلم.

عکس و ویدیوها زحمت آنهاست. دوستی بعد از جلسه این را برایم نوشت و عکس این پایین را فرستاد:

«وقتی داشتی حرف میزدی با ادما با خودش فکر کردم چقد شجاعت میخواد اینترنشنال بودن اینجا»
در راه رستوران با همکلاسیها بودم که پیام را گرفتم.
شجاعت؟ در حقیقت این زندگی کنونی، یه پاسخ جلوم گذاشت. پریدن در عمیقترین نقطهی رود، برای دختر کوهستان، که سنگها را بلد است، نه موجها را!

وقتی رسیدم به خانه، تامام برگهها را پخش کردم که خشک شوند. هشتاد و پنج، با احتساب شیرینکاری دو دوستم در نوشتن اسمهایشان، هشتاد و سه داوطلب برای یاری به پروژه!
کمربندها را ببندید! میرویم به سمت جادهی ابدیت