
خارج دور، که الان که آمریکای شمالیام، میشود فرانسه، قرتیترین صبحانههای جهان را دارد. یک کروسان، یک فنجان کوچک اسپرسو و برویم سراغ زندگی. اینجا، صبحانههای معمول پنکیک، املت، بیکن و قهوهی امریکانوست.
من عاشق بوی قهوهی کافههایی هستم، که گوشت در منویشان ندارند. مثل این یکی.

درست است من در یک قدمی اقیانوسم، آما به عنوان یک بچه کوهستانی، شن و ماسه بهترین دوستانم نیستند. میدانیم و آگاهیم که باید از داشتهها لذت برد. رفتیم به سمت ساحل و دویدن به سمت موجها.
آن اپیزود فرندز یادتان هست که پای مانیکا را عروس دریایی نیش میزند و جویی در نقش قهرمان روی پایش ادرار میکند که بهتر شود؟
اولن که درد نیش عروس دریایی خیلی زیاد است. وقتی ساق پای راستم را نیش زد، لحظهای انگار عضلات پایم با درد گرمی پوشیده شد. انگار زهر در رگهایم رفته باشد. با فریاد و درد رفتم لب ساحل. درس شماره یک، یخ بهترین درمان نیست. درس شماره دو، نمک آب دریا بهترین درمانگر است. درس شماره سه ندارد. ولی، هنوز به قاعده کف دست متورم و قرمز و دردناک است.

قبل از رفتن به ساحل، بارها گفتم برویم آسمان ببینیم. آسمان یعنی ماه و ستارگانی که در آلودگی نور شهر نمیتوان تماشایشان کرد.
قرص مهتاب، موجها را بوسیده بود و برگشت موجها، زیر نور ماه میدرخشیدند. توصیف کلیشهای است؟ باشد! من هم به زعم کلیشههایی که آموختم، حرف میزنم. یا حتی به پیروی از نیکانم، ماه میپرستم.

اینجا رد عبور یک نفر را سمت راست قاب میبینید. مثل یک روح!
تماشای ستارهها، دلم را قرص میکند. مثل وقتی بچه بودم و روی پشتبام خانهی مادر میخوابیدیم و رختخوابها را زودتر میانداختیم که خنک باشند. زیر آسمان پرستاره، در دامنهی الوند، دراز میکشیدیم و من دست میبردم برای گرفتن آن ریزههای نور.
شهریار، من ستارهها را خیلی دوست دارم. وقتی آسمان پر است از ستاره، دیگر پای من روی نوار ساحل شرقی آمریکا نیست.
من، سرم میرود. چشمهایم دوخته میماند به درخشش. ستارهها یعنی، ما به آسمان نزدیکتریم. ما وقتی روی کوهیم، به آسمان نزدیکیم.
وقتی ما به آسمان نزدیکیم، احساس میکنیم خانهایم. مادرجون کنارمان است و هر وقت دست ببریم میتوانیم دستش را بگیریم.
وقتی به آسمان نزدیکیم، احساس میکنیم مامان، بابا و رفقایشان، سه قدم آن طرفتر، پای آتشاند و اگر چشم بچرخانیم همین جا هستند.
وقتی آسمان پرستاره است، احساس میکنیم جادهی تاریکدرهی همدانیم. نوجوانیم. تازه کتاب ارابهی خدایان را خواندهایم و فکر میکنیم فضاییها در راهند.
وقتی آسمان پرستاره است، احساس میکنیم باغ عمهایم. همهی فامیل، چای و میوه به دست لب استخر نشستهاند و انقدر شلوغ است کسی نمیداند یواشکی آمدهایم پشت باغ، ستاره دید بزنیم.
به جز آفتاب و ماه، فقط ستارهها شبیه قبلند. این ابرهای خوشگل پفکی و غروبهای صورتی-طلایی، برای من نشان از بلوغ دارند. مال زندگی آدم بزرگی من هستند. موج، شن، دریا. مرا یاد جای امنی نمیاندازد. فقط به یادم میآورد چیزهای زیادی است که ندیدهام.
من بوی آتش، هوای سرد کوه و ستاره میخواهم.
من، هر قدر هم قویترین باشم، با هر چیز این زندگی آدم بزرگها کنار بیایم، ندیدن ستارهها را تاب ندارم.
شهریار، میدانستی شازده کوچولو، کرور کرور ستاره میشناسد ولی میداند، اخترکاش، گلاش، جایی آن دورها میان ستارهها امن است.
شهریار، ستارهها را به صف کن! من هیزم میآورم.