
هر فرازی رو فرودی هست. آدمهای معمولی، آدمهای واقعی، روز محشر و روز زبالهشون ممکنه پشت هم اتفاق بیافته. دیروز که روی موج شادکامی پارو میزدم تامام شد. امروز، هورمونها فرمان به دست گرفتند و غمآلود بودم. این بالا صورت واقعی امروزم بود.

این از اداهای قرتیگری!

همان رانندهی در راهمانده، به دنبال شکلک نو!

کلاس کارگردانی، به امر انتخاب بازیگر گذشت. ۱۲۵ پروفایل دیدیم. من مثل فرفره از بازیگرانی که کاندیدهای معقولی بودند عکس میگرفتم. پاتریک، همکلاس هفتاد سالهی امریکاییم، معمولن طوری رفتار میکند که جهان حول محور فیلم او میچرخد. امروز، چهار نفر، زل زده بودیم به اسکرین و عکس میدیدیم. پاتریک، راجع به هر عکس میگفت به درد پروژهاش میخورد یا نه. چقدر بزرگواری کردم چیزی بارش نکنم…چقدر!

بریک کلاس، نشستم در هوای آزاد و کمی به چیزهایی که کلافام کرده فکر کردم. راه حل نیافتم.

هنوز به این عکس نرسیده بودم، که حادثه رخ داد. فلاسک چای داغ را در وسط بستن درش، روی خودم برگرداندم. فریاد زدم. کسی نبود تنها بودم. بعد انقدر گیج بودم از درد و سوختگی، که به جای درآوردن در جای کمربند و شلوارک جین، اول دو تا حوله کف آشپزخانه انداختم که روی لیزی سر نخورم. سوختم. کشالههای ران، شکم و مچ دست چپ. میسوزند.
من بچهی آرام و صبوریام به درد. شبی که آپاندیسم درگیر شد، تا ۲۴ ساعت دردش را تحمل کردم. انقدر در تحمل درد، پرطاقتم، که کسی باورش نمیشد آپادانیسم دارد خودش را نشان میدهد.
همه میگفتند عمرن آپاندیس باشد! درد سوختگی خستهام کرد امشو
و بغللازم…
خلاصه که تحمل درد…ایش…سخته!