
ای دادهگر، ای دادهگر، من دزد شبرو نیستم.
ای کاروان، ای کاروان، من پهلوان عالمام!
دامن گلدار، کار دست مامان را تن کردم. که هم جای سوختگیها نفس بگیرند، هم به زیباییها بیفزاییم.
قبل از این که بروم و یک ساعتی دور میدان ریزهی محل راه برویم، احساس میکردم گیر افتادهام. دو سه تا تئوری شکست و توطئه در سرم تاب میخورد. جایی خوانده بودم که هشتاد درصد چیزهایی که بابتشان نگرانیم، هیچ وقت اتفاق نمیافتند. این را به خودم گفتم و ذهن سرکشام با تخسی جواب سربالا داد! نچ! ما جزو آماری بیست درصدیایم! توله، بس کن! انقدر نباف!

یک دورهای در زندگی، وسواسها و نگرانیهایم را لیست میکردم. تا بعدتر که اتفاق نیفتادند، به ذهن خلاق موذیام ثابت کنم هیچ نمیداند. ولی خب، یه بیست درصدی هم اون وسط در حال گذران اموره با ما!
دم غروب، عرصه بهم تنگ شد و رفتم هفده بار یک تکهی پارکینگ را راه رفتم. هی هفده بار، غروب را از لای توریهای زمین فوتبال دید زدم، دلتنگی کردم، به خودم گفتم چیزی لازم نیست ردیف شود، همینطوریاش ردیف است. نترس نترس نترس. دادهگر بابا جان، نترس. ذهن موذی میخواهد حواست را پرت کند. هر دم به شکلی توجه میگیرد. گاه ادای مریضی در میآورد، گاه ایدههای صدمن یه غاز را در قالب تئوری فلسفی به ما میفروشد.

انقدر خستهام از نشخوار ذهنی که امشو که کلهام را در دو دست گرفتم و خواستم بیقراری آغاز کنم، یک لحظه نفس عمیق کشیدم که، جدی؟ شهرزاد جدی انقدر حالت بده، یا واسه خودت داری شو بازی میکنی؟ دیدم نچ! توان تحمل نقهای خودمام ندارم.

هزار و یه بار، برگشتم گذشته رو تماشا کردم. گویی سه روز پیش، گاهی سه سال پیش. مسایل خیلی واسم واضح بودند. چیزهایی که زمانی گیجکننده بودند، شفاف هستند. حالا هم فعلن دونه دونه پیچهای کابلهام رو باز میکنم. هرچند که معمای حلشده آسان است. عقل “هم” اشتباه میکند دادهگر! بر حذر باش!

گاه ما وحشت میکنیم. نه از واقعیت موجود. بلکه از تکرار تجربیات تلخ گذشته. الگوی زخم قبلی را پهن میکنیم روی ارتباطات کنونی و شرایط موجود. دانه دانه تاخت میزنیم، نقشهای ستمگران قبلی را به بازیگران جدید زندگیمان نسبت میدهیم، ما به ازای المانهای سناریوهای تلخ قبل را در زمان حال مییابیم. و بوم! ما یک بازسازی کامل از گذشته داریم. بازسازی مجدد و باززندگی در ترس، اندوه و زخم قبلی. مثل تعریف کردن یک جوک قدیمی، یا بازگویی یک خاطرهی سخت، برایمان آشناست. بلدش هستیم. از آنجایی که خودمان کارگردان این صحنهی پرشکوه بدبختی هستیم، همه چیز را پیشاپیش بلدیم. میدانیم کجا قرار است کاراکتر دیگر به پشت ما خنجر بزند. ثانیهای قبل برمیگردیم، چاقو به دستش میدهیم و خودمان را به ضرب میکوبیم به دشنه. اگر بازیگر جدید، آن طور که ما در ذهنمان است برخورد کند که فبهالمراد! ما، مای لعنتی، مای خفن مسلط به زندگی، برندهی جایزهی «من میدونستم زندگی چقدر جای شخمیایه» میشویم و با کاپ در دست و اشک در چشم و برچسب قربانی، میگوییم «همیشه همینه، من میدونستم»
اگر بازیگران جدید، متفاوت بازی کنند یا از بازی بیرون میزنیم، چون برایمان ناآشناست و وقتی ندانیم چه اتفاقی میافتد احساس میکنیم کنترل امور از دستمان رفته است. اگر هم آدم مریض کنترل و تسلط باشیم، که یا خدای ماه و ستارگان! که نمیدونم چه خبره و نمیفهمم!
اگر هم کمی، فقط کمی، از جهان ناشناخته نترسیم، میتوانیم گوشهی این صحنهی تاریک، آرام بگیریم و بگذاریم درام، شگفتزدهمان کند.
اینهایی را دیدهاید که موقع تماشای فیلم مدام میخواهند بگویند چیزی نمیتواند متعجبشان کند؟ مدام صحنهی بعدی را حدس میزنند. الان ماچش میکنه، الانه که دستش رو شه، این میمیره ته فیلم ببین کی گفتم. اصرار و اصرار که دانای کلاند و میدانند! دمی آهستهتر زیبا! زباله زدی به تجربهی تماشا!
حالا مغز من هم از دیروز، فرفرهوار، مرا ترساند. با سناریوهایی زبالهی قدیم، که در آن من تنها، غمگین و طردشده/تارک جمع میشوم.
شب را مدام کابوس دیدم. صبح با کلهی سنگین پاشدم و بس است!
سناریوها را از صحنه جمع کردم و ریختم در سطل فلزی بزرگ دم سالن تاتر.
شهریار، میدانی چرا هنوز برایت قصه میگویم؟ میدانی چرا هنوز گوش میسپاری به کلام من؟ تو هم درمانده بودی از سناریوی تکراری گردن زدن زنان. تو هم جان به لب شده بودی از هر شب و هر شب بوسیدن دلدار و زهر در جانت و فتوای اعدامش به سپیدهی صبح.
شهریار، من آمدم قصه بگویم که سناریوهای سابق را بریزیم دور. امشو، هشت ستاره دیدم. میدانی چند وقت بود این همه ستاره با هم به من نخندیده بودند؟
شهریار، من کاغذ آوردهام، کلام و پانصد و خردهای شب پیش رو داریم. بیا برایت چنان بگویم از حدیث دلدادگی، که شب هزار و یکم، از من و تو هیچ نماند. به جز فروغ درخشش دو ستارهی دنبالهدار.