
این برد فسقلی، در دستشویی/حموم اتاقم زدم. یکی از روزهای دلتنگ قرنطینه رنگش کردم و بعد، بخشی از جملاتی که میخوام مدام ببینم، به گاه مسواک، به زمان سایه زدن و گوشواره انتخاب کردن!
مدتهاست گوشواره نخریدم. مامان یک گوشواره و گردنبند مروارید برایم فرستاد، مادرجون یک گوشواره و گردنبند آبی، با طرح گل.
ولی، خیلی وقت است گوشواره هدیه نگرفتهام. اصلن از قشنگیای زندگی تهرون، همین مدام کادو گرفتن بود. دوستهای خوشسلیقه، بهم یادگاریهای قشنگ میدادند، دلبرهای سابق، گل و کتاب و عطر.
گوشواره، آما، هدیهایست که زیاد گرفتم. گوشوارههای بلند، کوتاه، میخی.
شهریار، باید ببرمت سر گنجینهی جواهراتم و دانه دانه انگشترها را دست کنم و در گوشت بگویم چرا دوستشان دارم. بعد بگویم چرا تو را دوست دارم. بعد تو بگویی کدام گوشواره را دوست داری و بگویی شهرزاد، تو گوش بده، من حدیث عشقم را گوشوارهی گوشت کنم.

هی هی هی. دادهگر. جون به جونت کنند رمانتیکی و عاشق دلدادگی.
چند روز پیش، دوستی را دلداری میدادم، حرف تیزی زد و خطاش ماند. داشتم آراماش میکردم از سختی هجرت نترسد و به اهدافش فکر کند. گفت ببین شری، من مثل تو نیستم فقط دنبال مدارج عالیهای. من عشق و آرامش میخوام.
واه! دوست من!
کجای من شبیه آدمهایی است که مهرورزی اولویتشان نیست؟
اگر مدام گردن کج نمیکنم و موهایم را لای انگشتم نمیپیچم، یا به هر بهانهی کماهمیتی کمک مردان جمع را طلب نمیکنم، من آرامش نمیخواهم؟
اگر زنی، وقتی مورد توهین در جمع قرار گرفت، خودش سر بلند کرد و طلب عذرخواهی کرد، یعنی پارتنر حمایتگر نمیخواهد؟
کجای راه را اشتباه رفتم که کسی که مرا بسیار در روز میبیند بگوید عشق برایت مهم نیست؟
این استریوتایپشکنی را حداقل از خودمان شروع کنیم. نسل خودمان. که تازه من از بچههای مهاجر، انتظارم بالاتر است، چون در معرض فرهنگ و آموزش برابری جنسیتی بیشتری در مقایسه با ایران هستند.

لوس بودن، ملوس بازی، کارهای بچهگانه، همیشه نیازمند، همیشه طلبهی کمک مردان گاهن زنان، همواره پارتنری در آب نمک داشتن، نشانهی پختگی ورود به رابطه نیست! حجت تامام!
جواب دادم چرا فکر میکنی عشق و آرامش برایم مهم نیست؟ گفت معلوم است! با تنهاییات اوکیای.
با تنهایی اوکی بودن دیگر چه صیغهای است؟ این که بلدم سرباطری ماشینم را باز کنم یا میتوانم سنگینی یا حجم وسایلی که میخرم را با توان جسمیام هماهنگ کنم، اوکی بودن با چیزی نیست. من؟ تنهایی را یاد گرفتم و اهلی کردم.
من تنهایی را تمرین میکنم، تا بیشتر بفهمم.

خواب و بیدار بودم که قصه را همینجا پست کردم. نیم ساعت پیش، همخانهام در زد و خواب آشفتهام را بالکل پراند که قرص خواب بگیرد. بیخواب شدم و قانون زیر پا گذاشتم و نیمه شب موبایل دست گرفتم.
این هم حکمت امشو! دیدم یک نفر پرسیده چرا کابل؟
در فضای مقدس سینما، پایان روز کابل جمع میکنیم. کابل برق، کابل تصویر، کابل صدا. از آنجا که کابلها ملوسند (علیرغم ظاهر خشنشان) مطمئن میشویم گرهای نمانده باشد و با نظم و ترتیب در حلقهها هم اندازه جمع شوند. وقتی تعداد کابلها زیاد میشود، مثل باز کردن انبوه کاموا، راهشان را از میانهی هم پیدا میکنیم.
من، در تراپی، کابلهای زیادی از مغزم را باز کردم. مرتب کردم و یاد گرفتم افکارم را منظمتر بیینم.
کابلها را نمیشود به یکباره کشید، چون گرهشان کور میشود. باید حوصله کرد و جمعشان کرد، آرامآرام.

هاها! کلی گشتم یک عکس کابل مغشوش در موبایلم یافتم. میدانستم روزگاری لازمام میشود. حالا که دم صبح است و بیخوابی دیگری، خوابم را ربود، چند کابل نیمههوشیار شب قبل، در هم پیچیده شدند. جایی خواندم آدمیزاد به خواب نیاز دارد تا تجربیات سخت روزش را هضم کند. من در میانهی این پروسه بیدار شدم و خستهام.
این را بگویم و منبر ببندیم.
روزگاری دوستی مرا متهم کرد که از طریق او، به روابطش دست یافتم و دورش زدم. احساس میکرد از او سو استفاده کردهام. توضیح مفصلی دادم که چرا و چطور نظرش را قبول ندارم و نهایتن به صلح رسیدیم.
در تامام زندگی که بارها، در این یک سال اخیر، به کرات، نگاه «نردبان» انگاشته شدن را از سوی دیگران به خودم دیدهام. این که گاه، من فقط پلهای هستم، برای رسیدنشان به غایت، نفر بعدی، روابطم، دایرهی امنم. دوستش ندارم.
اعتماد اندکم را به انسانها مختل میکند.
سخن آخر، ممنون بابت کامنتهای پر مهرتان! دیدن کسی پاسخی بر نوشتهی شما در ویرگول گذاشت، خیلی باحال است!
پایین هر نوشته در ویرگول، مطلب پیشنهادی دیگر از همین نویسنده وجود دارد. گاه، خوانندهای راه گم میکند و به صورت رندوم میگردد و میرود. مهشید پرچمی، هفت هشت قصه را دیشب همینطور خوانده بود و لایک کرده بود. من پشت سرش، خط خوانشاش را دنبال کردم و خودم را خواندم. پوف! چقدر پارسال سخت بود!