
نیم ساعتی زور زدم تا مخم رو جمع کنم بتونم برم دیدن استادم، اولا.

چاخلاق خراب، حوصله صفر، لنت ترمز انتها! این زبوندرازی به تموم نداشتههای امروز بود. به ساعت ۲:۵۶ که پارککردم و راه افتادم طرف دانشکده. میلم به گریه زیاد بود، پس یه موزیک چیتان تو گوشام گذاشتم و یه دور دیگه زیر داغ افتاب واستون ژست گرفتم.

اونایی که کامل خوندند، رایان رو یادشونه. استاد/سوپروایزرم در دانشگاه قبلی که سفال درس میداد و رسمن و کتبن، گلبازی میکرد. رایان یادم داد از شکلک درآوردن نترسم. عمر کوتاهه!

سنگ بترکه…من پنجاه سال دیگه زندهام…تو هم با همین میانگین حساب کن، ببین این همه خویشتنداری ارزشاش رو داره؟

دادهگر، خستهتر از این حرفاس! امسال بدونچک و چونه، یه فیلم سینمایی، سه تا جایزه جشنواره الف، قدم به اسکار، ده پوند سبکتر و کلی اعتبار حرفه و مالی قراره بیاره خونه.

دیشب با هیوستن، بازیگر نقش اول مرد فیلمام، که ساکن آتلانتاست حرف میزدیم. گفت مرسی پای من و دوری مکانیم واستادی. گفتم من خودخواهتر از این حرفهام که اگه به استعدادت اعتقاد نداشتم، طرفت نمیاومدم.
خلاصه که بتازونیم ببینیم تا کجا میره!