
من که میگم نوشتن کی بود مانند گفتن.
حس پذیرفته شدن برای هر کس، متفاوت است. (از کرامات شیخ ماست که قصهاش را با بدیهیات شروع میکند، لکن، اختلاف نظرهای انسانی اساسی سر همین بدیهیات است)
برای کسی ممکن است دیده شدن تلاش کارش باشد، برای دیگری دریافت تایید بعد از اظهار نظر.
من آدم کلامام. نابترین شیوهی ارتباطی برایم، شنیدن و شنیده شدن است. وقتی به صحبت دیگران گوش میدهم، سعی میکنم تمام توجهام را بدهم و بگذارم سر صبر حرفشان تمام شود، نقطهشان را بگذارند و بعد من صحبتم را شروع کنم.
پارازیت وسط گفتگو، مباحثه، تماشای فیلم، گوش دادن به موسیقی، برایم رنجآور است.

اصلن چی شد که پناه آوردم به نوشتن؟ چون میدانم در میانهی دریافت صحبتهایم کسی پارازیت تولید نمیکند و خواننده، به حسب فهم و اهمیتی که برای این نوشتار قائل است، مرا در مییابد.
تکنیک مدیتیشن و تنفس را که خاطرتان هست؟ تمرین مستمرش، تمرکز مرا بالا برده و میتوانم خودخواسته تمام ذهنم را به شنیدن یا دیدن یا خواندن بسپارم. از آنجایی که “وقت گذاشتن” برای دیگران، بالاترین مرحلهی محبت است، وقتی در معادلات اجتماعی و معاشرات، شنیده نمیشوم، انگیزهی ادامهی ارتباط را از دست میدهم.
میتوانید بگویید من زیادی فوفول یا اطواریام. برایم مهم نیست چون دنیا را به شیوهی خود زیست میکنم. میتوانید بگویید باید تفاوتها را پذیرفت یا هزار و یک مرهم دیگر، من میگویم حداقلهای انسانی را نباید تخفیف داد.
خوش آمدید به شب چهارصد و سوم:
*در این قصه، شرح اندکی مصیبت عاطفی و عبور میشنوید. حوصله ندارید، بروید شب بعدی.

یادداشتنویسی را از هشت سالگی شروع کردم. احوالنگاری مستمر را از این تاریخ. ده روزی قبل از هجرتم به سرزمین پنجاهستاره. تقریبن هر روز این عمر را، رنج و لذت و وسواس و کیفاش را نوشتم و سی دفترچه را سیاه کردم.

چقدر جای خالی چیزها و انسانها و احساسات را در این دفاتر پر کردم. کمکم، کاربری این کاغذ سفید، از چک لیست احوالات و غرنامه درآمد و شد مجالی برای روبرویی با دادهگر ناقلا. انداختن هر چه ماسک و زره و رودروایستی، با بدست گرفتن قلم و شروع راندنش بر سفید بیپهنای کاغذ.

لای دفترها پر است از نامههایی که به انسانها نوشتم و بهدستشان نرسید. کلماتی که اگر بر زبان میآمدند شاید، خیلی چیزها طور دیگری میشد.

کسی که در ذهنش زندگی میکند، از ارتباط با دیگران ناتوان است. مگر بتواند این فاصلهی بحرانساز را با کلام پر کند.

دفتر پر است روزهای گیجی، ندانستنها و نقشه برای آینده. آیندهای که همین روزهای الان من است. روزهایی که نقشهی راهش را بین خطوط دفترم کشیدم.

تردیدهای مالی، قدمهای عاشقانه، بازگشتهای دوباره، رفتنهای یک طرفه و اوف که پایانی بر این لیست نیست.

ما تراپی میکنیم که یاد بگیریم چطور خودمان از وجود آسیبپذیرمان مراقبت کنیم. حال خودمان را بپرسیم و قدم برداریم به شادمانی حقیقی.

الگوهای تکرارشونده، گذشتهی سنگین به دوش و شانهی کمجان. باید زمین گذاشت که عمرم کوتاه است و آرزوی عیشم بسیار. توان قدم برداشتن در این مسیر با این رنج را ندارم. زمین میگذارم که سبکتر بدوم.

روزهای بد، به خودی خود، بد هستند. بازیابی خاطراتشان، بدتر از زندگی کردن خود آن روز است.

نگاه به آنچه زمانی مهمترین، ارزشمندترین و عمیقترین علت شادی بوده و حالا باید لحظهای مجال کنم و به یاد بیاورم که این کدام رویای سوخته است.

بخشش، عبور. ما درسهایمان را یاد گرفتهایم و مرور هر روزهی رنج، فضیلت نیست.

احساسات ما، لزومن حقیقت را شکل نمیدهند. بلکه عکسالعمل ما نسبت به وقایع اطرافند. عکسالعملهایی که بازتاب تجارب قبلی ماست.

یک جایی باید زخمها را لیسید. جای زخم میماند. ولی زخم سرباز، مدام توجه میطلبد و ما را از دویدن دوباره در طبیعت هراسان میکند. از خود بودن، دویدن، رسیدن.

خاطرهبازی، ته ندارد. ولی، ما خاطراتمان نیستیم. ما تهنشین تجربهی لحظاتیم.

ما نجات مییابیم. از رنج زندگی.

ما شور زندگیایم. حتی اگر سه روز قبلترش با قلم خون گریه کرده باشیم.

ما، آمدهایم برای رقصیدن در این جشن بیکران.

من میدونستم درونم را، با کودک سرتق خشمگین و والد بدعنق از دفترها جدا کردم. و از خودم.

من، تمامیتام را در کلمات و دستخطها و هاشورها جمع میزنم.

بخشیدم. بعد از چهار سال، یک کپه آدم، اشتباه، حقیقت و ناکامی را بخشیدم. برای بار هزارم و این بار سبکترینم. اندوهها را بریدهام و به زودی زبالهدان تاریخ، قورتشان میدهد.