
بعد از چهارصد و یازده تایی، دور خود چرخیدن در سرسرا، شهریار را خواندن، اشک و آه و حسرت و گم شدن و نق زدن و حکمت گفتن و فرار کردن و قایم شدن و نوشتن و ننوشتن و نوشتن و بازنوشتن و عکس گرفتن و در جاده راندن و تردید و گریه و دلتنگی و رویابافی، بله! رسیدم.
اینجا، سر منزل مقصود است. به «پذیرش» خوش آمدید.
مهاجرت، نمیدانم به بازههای چند ساله باید تقسیماش کرد، من میگویم پنج. چون رند و راهدست و کافیست.
مواجهه (انبوه خاطرات شوککننده و حیرتبرانگیز)
عادت کردن، (که از آدمی و عادت بسیار گفتهایم)
حل شدن (شهروند جهانی شدن)
به صورت پینگپونگی بین این فازها حرکت خواهیم کرد.
با دوست تازهمهاجری برای اولین بار امروز حرف زدم. گفت از تفاوت دمای هوا، لبخند آدمها و خلوتی خیابانها. از اینکه اولین بار چه چیزهایی حیرتزدهاش کرده است.
برگشتم به چهار سال پیش.

لبخند آدمها، نگاه غیر خیرهشان، بوی قهوه، صدای موسیقی پاپ همه جا، زبان انگلیسی آشفته، حریم شخصی انسانها، برعکس باز شدن درها(به سمت خروج)
فاز اول، حیرت، تلاش برای فهم، تقلا برای ادراک محیط.

قهوه سفارش دادن کابوس است. لهجهی ملت را نمیفهمم، ملت کلن مرا نمیفهمند. زیاد و بیمورد لبخند میزنم، وقتی نمیفهمم میخندم که گاه احمقانه است. پول زیادی پای استارباکس میدهم و کالری و قهوهی شیرین میخورم. موسیقیها را دوست ندارم.

فاز دوم، کاسه به سری، عادت کردن، جملات مفهومتر میشوند، جملاتم کاملتر. به جا لبخند میزنم. وقتی نمیفهمم ملت را، میپرسم. ترکیبهای قهوهی متفاوت را در خانه امتحان میکنم و آیسکافی خانگی درست میکنم. استارباکس کمتر میروم. موزیکهای پاپ رادیو را دنبال میکنم و عصرها موج رادیوی مسیحی گوش میکنم ببینم دنیا دست کیست. بدون نقشه رانندگی میکنم. از مکالمات تلفنی به انگلیسی اجتناب نمیکنم، راهدستم هم نیست هنوز.

در مسیر شهروند جهانی شدنم.
درها را به سمت خروج فشار میدهم. قهوهی محبوب گرم و سردم را بلدم. میتوانم سفارشات به زعم نسخهی قدیم خودم “پیچیده”، در رستوران بدهم. به راحتی وحشت نمیکنم. تفاوت لبخندهای ملت را میفهمم. خودم چند مدل لبخند ابداعی دارم. لبخند، من محترمام، کارم را راه بیانداز، وگرنه میروم سراغ رییست. لبخند، اوه چقدر جذابی، موهای فرم رو دیدی. لبخند، استاد نازنین من بیشتر از این برای پروژهات وقت نمیگذارم. نژادپرستی را میفهمم، جنسیتزدگی را هم. از انگلیسی نمیترسم.

حل شدهام؟ وقتی مهاجر تازهنفس را دیدم، فهمیدم چقدر راه آمدم. چقدر ایستادگی و اشتباه داشتم. چقدر سرم بالاست که زنده ماندم.

و نهایتن، من، یک سال پیش، وقتی رسیدم اورلاندو. نمیدانستم موهایم را فر کنم یا صاف. این عکس را به بهانهی نظرسنجی، با زیرمتن دلبری، گرفتم و فرستادم برای مرد جوانی که سال کووید، به شنیدن صدایش عادت کرده بودم.
حالا وقت اعتراف است جانا.

هیچ شبی، مثل امشو، مطمئن نشده بودم از درستی آمدنم، تصمیمات رسیدنم و روند ماندنم.

در هیچ کجای این مسیر، بهتر از این نمیدانستم. حالا شاید، ذوب شدن را، حل شدن را تا انتها نرفته باشم، آما، میدانم مذابم، نرمام، جوشان داغم و راه را پیدا میکنم. مسیر را نمیدانم اما راهنوردی را آموختهام.

قصهام تامام شد. غلت زدم و این طرف تخت، دفتر ثبت احوال، کتاب نیمه، قطرهی چشم و دستمالی که شبها به چشم میبندم، در انتظار من است. ساعت از ۳ گذشته و من خوشحالترینم. از این آرام گرفتن، از توجه به این مسیر طولانی و استواریام.
تلاش کردم در این پاراگراف، کمی قربان خودم نروم و راهی بیابم برای فتح قلب تو که مرا میخوانی، که بدانی همهاش قرار نیست شهرزاد باشد، قرار است قصهای باشد که تو هم با خواندنش، به شوق شنیدناش، زنده بمانی.
من، شهرزاد، قصه میگویم که زنده بمانم.
تو، قصه میخوانی که زنده بمانی.
این پیمان ابدی است.