
اجازه بدین قصهی امشو رو با عکس کلاسیک “من چقدر متفکر و لعنتیام” شروع کنم.
قهوهای، خرده ذوقی، سر سوزن افادهی.
اینجا، در دل این سرزمین همیشه شرجی، باز هم باران میبارد. همیشه باران میبارد. چهار سال شد و من چتر نخریدم. زندگی در شهر کوهستانی پر باد پر سوز سرمایی مثل همدان، مرا برای این حجم گرما و رطوبت آماده نکرده بود. در عین حال، آن حجم باد، امکان و عادت چتر دست گرفتن را از سر همهی ما انداخت. چهار سال بی چتر، در بارانیترین نقطهای که زیستهام.

کاپ قهوهای که میبینید، آن دفتر سرخجلد و تسبیح گردنم، وسایل امنیتی مناند این روزها.

هر چه گشتم ما به ازای فارسی مناسبی برایش پیدا نکردم. پتوی امن، وسیلهی راحتی؟ هر آنچه که از دست انداختن به آن احساس امنیت میکنیم. از لمساش، حضورش. شاید جایگزین ذهنی، بند ناف مادر، پستانک، یا هر شکل از اتصال ناگسستنی به شیای دیگر است. آن شی، میشود مایهی امنیت، دلخوشی، خیالجمعی.

اینجا، هنوز تهرانم. دو هفته مانده تا آمدنم و هر روزش را مشغول دل بریدنم. ملاقاتها و قرارها و مهمانیهایی که هر دو طرف قصه میدانند معلوم نیست کی دوباره یکدیگر را ملاقات کنند. دستبند، جاکلیدی، رومیزی، ساعت، گردنبند، کتاب آشپزی، عکس و یادداشت دستم میدهند. اشیایی که بتوانند یک جوری، چه جوری اش را نمیدانم، جای نبودن آن طناب حسی را پر کنند.

با رفقا، تور نهایی تهرانگردی گذاشتیم. کافههایی که همیشه میرفتیم، گالریهایی که یک عمر عقب انداختیم، املتهایی که نزدیم، خاطراتی که باید میساختیم. میشد کافه کیوسک را تا کنم بذارم لای پاسپورتم بیاورم؟ راه داشت مزهی قهوهی محشر کافهی زیر پل را گوشهی لپم برای همیشه نگه دارم؟

به ضرب و زور، خودمان را راضی کردم که ذخیره کردیم، ثبت شد. من و دوست چهارده سالهام، که همزمان قرار بود مهاجرت کنیم. او رفت کانادا. من آمدم آمریکا. خندههایمان را تا نهایت ثبت کردیم. راه نداشت که آن صبحانهی محشر، صدای فوارهها و مزهی تهران را بیاوریم، مچالهاش کردیم در همین عکس.
الان که دورترینیم، به یمن ویدیو کال عکس میاندازیم و این بار تصویر، طناب عاطفی بین ماست.


باران تمام شده و خورشید این سرزمین همیشه آفتاب را بغل کرد.

میدانی شهریار، آدمها به هیچ عادت نمیکنند، نه به غربت، نه ترس، نه ناشناخته. فقط دلشان کش میآید. انگار وقایع جدید، حوادث و اتفاقات، آرام خودشان را میاندازند در کیسهی ظرفیت روانی ما و دیوارهها را هل میدهند. مثل جنینی که در شکم مادر کش و قوس میآید و برای خودش جا باز میکند.

قبل از این که منبرم را ببندم، حکمت مهم ماه را بدهم دستتان. ماهی یک بار راجع به هجوم اندوه و هورمون حرف میزنم. هر چند، هنوز هم، هر بار، اندکی شرم یقهام را میگیرد، ولی باهاس به هر چیزی که ترسناک است فائق آمد.
هر شکل از اضطراب، افسردگی، کمحوصلگی، در دورهی قبل از پریود یا روزهای اولاش به بالاترین سطح منحنی میرسد. همواره به رفقای دخترم گفتهام و به خودم هم مدام میگویم، هر وقت دنیا به سیاهترین و تاریکترین لحظاتش رسید، تقویم را چک کن! همیشه جواب است!