
بند اول: یه روز سگپدر یا کمی آهستهتر زیبا چرا بدفازی؟
اینجا، این خلق درهم.
اندکی بعد از آخرین کلاس روزه و ابرهایی که رفتند در هم و همینطور سگرمهها!
روز خوب و بد نداریم، یه روزهایی روانتر میگذره و یه روزهایی دستاندازهاش بیشتره. جریمه شدن ماشین، جر و بحث تلفنی، ملاقات آدم بدفاز اول روز، حکایتهای کاری، کلاس کمانرژی و کلهشقی ملت، دلیل نمیشه بگیم یه روزی بده. ولی میشه در نقطهای از روز و شب، آروم گرفت و گفت، اوف…از پس امروزم براومدم.

معرفی میکنم: بازماندهی روز. کسی که امروز به معجزه اعتقاد نداشت. اندکی با خشم کشتی گرفت و نقطهای عنان از کف بداد.
شما چطور تاب میآورید؟ وقتی در جمع و جماعت، کسی با چشمبسته و دهان باز، از خزعبلات دفاع میکند؟ چطور بدون درگیری شخصی عاطفی، به تماشای کلهپوکی ملت مینشینید؟ وقتی کسی خط قرمزهای ارزشیتان را تفمال میکند، چطور عکسالعمل نشان میدهید؟

کنشگری، در برابر افراد چقدر مهم است؟ چقدر مهم است اصلن که وقتی کسی کلام نژادپرستانه، جنگطلب یا جنسیتزده میگوید، عکسالعمل نشان بدهیم؟

من فکر میکنم ما هیچ کدام معیار نیستیم. برای من یکی، اخلاقیات یک تعریف دارد، آن هم احترام به حقوق انسانها، فارغ از تفاوتشان است. انقدر حرف کلیای است که جای مباحثهی بسیار باز میکند.
برویم سراغ بند دوم امروز

آخر شب نشستیم به موزیک گوش دادن. پنج نفر روی کاناپهی سبز روشن، نشستیم و نوبتی آهنگ میگذاشتیم و حرف میزدیم.
من، آهنگهای جدید فارسی را گوش نمیکنم. اشوان، ایوان بند و کلی از این جدیدیها را نمیشناسم. امشو که همینطور میرفتیم عقب، رسیدیم به رضا یزدانی. از وقتی رسیدم به هجرتکده، رضا یزدانی گوش نمیکنم و ابی را کمتر، و گوگوش را اصلن، و فریدون فروغی را عمرن و داریوش را حرفش را نزن.
چرایش را امشب برای دوستانم اینطور توضیح دادم: شنیدن کلام پراحساس، به زبان مادری، حالم را دگرگون میکند. تمام دلتنگی و سوراخسمبههایی که زیر لایهی نازک و شکنندهی «پذیرش شرایط» است، بیرون میزند و واویلا!

من مدت طولانیای تراپی کردم. مدام مدیتیشن میکنم و دفتر ثبت احوالات دارم. کم و بیش، خودم، الگوهای تکرارشونده و نیازهایم را میشناسم. اینها هیچ کدام، ضامن این نیستند که پایان یک روز پر دستانداز، روحم خسته نباشد.
چند هفته قبل، دوستی را تلفنی آرام میکردم. گفت من باورم نمیشود تو عصبانی یا ناراحت بشوی. تو جواب تمام بدقلقیها را میدانی. دوستم از فرط مهرش، غلو میکرد. ولی، بگذار چیزی بگویم. این زندگی، هر روزش، تمرین میطلبد. نمیشود همه را حواله داد به کتابی که سه سال پیش خواندیم یا یوگای دوران کنکور. این روح و تن و عاطفه، هر روز توجه و تمرین میطلبد، که بشود یک کم، فقط یک کم، شادتر و هدفمندتر زیست کرد.
حالا روز و شب به اتمام رسیدند و وقت به آرامش رسیدن است جانا. صبوری پیشه کنیم، اول با این کودک سرتق درون خویش و بعد با کودکان درون دیگران.