
یکشنبهی خوب، چنان است که به دیر بیدار شدن، برانچ، کمی باران (اینجایش را نمیشود در این سرزمین گارانتی کرد)، کمی تمیزکاری و خنده بگذرد. هرچند مشقها، مرا فرا میخوانند.

همه چیز در سرمان میگذرد. این که فکر کنیم هوای بارانی دلگیر است یا ما را یاد گذشته میاندازد. یا بپذیریم اینجا، دم به دقیقه شلنگ آسمان باز میشود و اگر با هر قطرهی رحمت الهی، تسلیم پرش به اندوه حسرت گذشته شویم که باید خودمان را ببندیم به سرم و دستمال کاغذی. پس، خودمان را شرطی میکنیم در هوای بارانی یاد خاطرات خوش شمال بیفتیم و به خوشیهای پیش رو فکر کنیم.

آدمی تربیت میپذیرد. میشود.

کلام جدید بگویم. شعف نو تقسیم کنم. خوشحالم. انگیزه دارم بدوم و بنویسم. قرار است دوباره به زودی کوه ببینم و هر شب، که در آسمان دنبال ماه میگردم، دلم پر از شکلات شیری میشود که قرار است در آسمان کوهستان ستاره ببینم. ستارههای کوتاهی.

مشقها خوبند. اپیزود دوم، میا، تقریبن تامام است. انگشت وسط، جای خودکار افتاده. مثل جای مهر پیشانی مومنین، نشان از اخلاص و جاننثاری دارد.
در خلوت میان جمع، مینویسم. موج مشق نوشتن جمعی، انرژی خوشی دارد. علیرغم کوچک بودن نقطهی مشترک آکادمیک با حضار متمرکز در اتاق کار، حس خوب پیشرفت گروهی محشر است.
دلم برای اتاق قشنگم در هیلاج تنگ شد.

اتاقی که دیگر این شکلی نیست. شد کافه.

روز تامام شد، شب تامام شد. چراغ خانهی همساده، چراغ تخیل ذهن، نور قلب همیشه پر رمانس من و آفتاب فلوریدا، خاموشاند. همهی ما به کمی استراحت نیازمندیم. چند صفحهای نوشتم قبل از خواب. از ۲۹ جولای این دفترچه دستم است و امشو، ورق ریزی زدم و این قافلهی عمر، بله…
فرداشب، با دست پر برمیگردم از شکار کلمات، شهریار.
فکر کنم کمی دیگر سپیده میزند و چشمهای خیره به مانیتور من، هنوز آرام نگرفتهاند.
