
هر کس به طریقی با زندگی کنار میآید. گاه به اعتیاد است و گاه فرار و گاه آرام گرفتن.
در تمرینات بازیابی خلاقیت، پیادهروی روزانه موکدا تکرار شده است. تنها راه رفتن، بدون موسیقی و پادکست و تلفن و نویز، ما را با چه چیزی آشتی میدهد؟ شنیدن صدای افکارمان.
وقتی در سکوت راه میرویم، دیگر دستگاه تولید فکر نیستیم. بلکه گیرندهای هستیم برای شنیدن صدای رادیوی درونمان. نگرانیها، ترسها و رویاها به ما الهام میشوند. خلوت گذاشتن باغچهی کلهمان، راه باز میکند به شنیدن کلامی که معمولن دریافت نمیشود، شهود.
با اولین روزهای کووید و خانهنشینی دو سال پیش، عادت جدید پیدا کردم. هر گاه که دنیا و روزگار، عرصه را به من تنگ میکردند، قلادهی بلا، سگ امینه، همخانهی اسبق را گردنش میانداختم و در محوطهی منزل چرخ میزدیم.

محلهی قشنگی بود و صدای این فوارهها، تنهایی مرا با دیوارها پر میکرد. تا وقتی امینه و بلا آمدند.

امینه در دوران کووید سر کار میرفت و من و بلا تا ساعت ۵ تنها بودیم. بلا میآمد بغل دست من مینشست و جفتی زل میزدیم به افق، دنیای بیرون، حیران که کی دوباره انسانها را از نزدیک میبینیم.

این آخرین عکس من از بلا، ایزابلا در خانهی قبلیم است. خداحافظی از یک سگ خیلی سورئال است، نه؟
از وقتی شروع کردم به کارتن جمع کردن و وسیله بستن، بلا با من قهر کرد. امینه میگفت در حافظهی بلا، بوی کارتن، نشانهی جابجایی و رفتن است. چقدر راست میگفت را بلا میداند. ولی بلا با من رفت توی قیافه.

تا وقتی دو ماه بعد آمدند با امینه مهمانی خانهی جدید در شهر جدید. بلا از بغلم جم نخورد و مثل یک مورچه آرام گرفت.
تا به حال دلتان برای یک حیوان تنگ شده است؟