
برای شروع قصه، عنوان را مینویسم، اولین عکس قابل تقسیم در ویرگول را که ندیدهاید انتخاب میکنم و ما آمادهایم برای جدال با درام.

صدای من را از سرزمین همیشه آفتاب، فلوریدا میشنوید. اینجا هوا ”چل” شده است و مثل اسب باران میبارد. از خانه که زدم بیرون، باران تازه گرفته بود. وقتی رسیدم به پارکینگ دانشکده، هوا “چلتر” شد. قطرات باران به صورت اریب میباریدند و در کمتر از بیست قدم، شلوار جینام خیس خیس خیس و کفشهایم پر از آب شد. بانمکی هوای “چل” فلوریدا در این است که در لحظهای باران میبارد میبارد میبارد. بعد هفت دقیقه بعد یا سه مایل آن طرف هوا آینه است.
وقتی وارد دانشکده شدم، تنها کسی بودم که در گُل
چلی باران از پارکینگ تا ساختمان را پیاده رفته بود. پس، در مقایسه با اهل نشسته در ساختمان، خیسترین بودم. همانطور که راه میرفتم، رد آب پشت سرم میچکید و چلپچلپ آب داخل کفشم به وضوح شنیده میشد.
از آنجایی که در باران مانده بودم، خنگ هم شدم و چهار دقیقه طول کشید کلاسی که هر هفته میروم پیدا کنم.
کلاس کارگردانی پیشرفته، با خانم فیلمساز آلمانی “اولا”.
اولا حدودن هفتاد ساله است. تابستانها میرود برلین و لهجهی غلیظی دارد. من به راحتی میفهممش. این هم از حسنهای زبان دوم است.
اولا، تنها معلم اروپایی ماست و من کلاساش را خیلی دوست دارم. امروز، هر کداممان، جلوی دوربین سوالاتش را جواب دادیم. چرا میخواهیم این فیلم را بسازیم، منظورمان چیست، چرا مدیوم سینما.
من عشق دو عالم را بردم. از جلوی دوربین نشستن خوشم میآید.
من عاشق سینمام. سینما، سینما، ای جادوی دلبر، که ده سال است قلب ما را دزدیدی. بیا یاری کن این بار چیزی بسازم که عشقام را به تو تمام کنم.

دو وعدهی روز را کاهو زدم و پروتیین گیاهی. مدام ورزش میکنم و این اولین بار است که اینقدر شوق ورزش دارم. تا به حال، از فعالیت و فشار به عضلاتم لذت نبردم و کشف لذت رد کردن مرز توانایی، غریب است.
با امروز میشود سه روز که دویدن را شروع کردهام. از بازههای بیست ثانیهای و امروز توانستم دو بازهی سه دقیقهای بدوم.
این نسخهی شهرزاد برایم عجیب است. شهرزادی که بدون غر، خوشحال و هیجانزده میدود به استقبال فعالیت بدنی.

این روزها زیادتر از خودم گفتم و کمتر داستان سر دادم. شاید چون بعد از سالها جسم و روحام، هر دو همزمان ورزش میکنند، یکی مدیتیشن و دیگری دویدن، خود کنونیام را خیلی نمیفهمم.
ولی مهم هم نیست.
میدانی، همیشه شنیدهایم تغییر خوب است. تغییر سطحی، هیجانانگیز است. موقتن مود و انرژی را عوض میکند. قدم مهم، استمرار و صبوری، برای درونی کردن عادت جدید است وقتی که دیگر “ الگوی جدید” جدید نیست و صرفن بخاطر حضورش دلمان پر از شکوفه نمیشود.
اینجاست که باید شد بندهی عادت!
در ضمن این غورباقهی توله، یکی از هزاران غورباقه و مارمولکی است که در همسایگی ما زندگی میکنند.

این هم از ژست ژیگولوی باشجگاه ما! امیدوارم شین/جیم باشگاه را غلیظ بخوانید.
نیمهی دوم روزم مفیدتر است و برنامهی ایدهآلی نوشتم برای بقای صبحگاهی.

این هم بگویم و برویم بخسبیم شهریار. به پیشنهاد دوست نازنینی، این کتاب را خریدم با هم بخوانیم. گزارشاش را با شمابه اشتراک میگذارم. قبل از اینکه منبر را ببندیم و حجره را قلف کنیم:
همهی ما پریم از تردید به خودمان. درسته؟ ولی ما تردید دیگران را نمیدانیم و فکر میکنیم من خوب نیستم باقی خوبند. درسته؟
یکی از تردیدها و وسواسهای بزرگ من، فخر فروختن است. همیشه میترسم نمایش داشتههایم، اضافهکاری باشد و دیگران را برنجاند. هر قدر که موفقتر و شادتر باشم، از ابراز خودم بیشتر میترسم. اینکه دیگران ممکن است رهایم کنند.
در این چند هفتهی گذشته که کیفم کوکتر است و امیدوارترم، دچار تردیدم که نوشتههایم خودمحور و پزپزی شده است.
فکر کردم حالا که رسیدیم به شب چهارصد و بیست و فلان، ترسم را با صدای بلند بگویم و عبور کنم ازش.
من، شهرزاد، از نمایش شادی و موفقیتام میترسم. میترسم که دیگران ترکم کنند، یا طرد.
این بار ولی، از رسیدن به بدن ایدهآل، فیلمنامهی محشر و عشق آتشین نمیترسم.
من، شهرزاد، قصه میگویم که زنده بمانم و شادمان از ته دل بخندم و روی ماهش ببوسم…