
استیشن نوشتن را به راه کردم. فضای اطراف را انضباط دادم و وقت این است دیسیپلین به راه شود و قلم جاری.

این لحظه، زمانی آرزوی من بوده است. تو چی، تو کجای مسیر خطی زندگیات ایستادهای؟ چه شد اینجا فرود آمدی؟ راضیای؟ دوست داری بدوی بروی یک سال دیگر؟ سه سال پیش؟ حقیقتش را بخواهی نمیشود. چندباری دنبال ماشین زمان گشتم و نبود. چند دفعهای زور زدم ذهنم را از حقیقت زندگیام دور کنم، نشد.

اسباببازی محبوبم، کلاژبازی را جمع کردم. خودکارهایی که کمتر استفاده میشد و پیچمهرههایی که کنار میز کارم بود را دور ریختم.
مثل هزار و یک باری که خواندی آمادهام، آمادهام. شکوه فیلمام در تخیل، محشر است. روی کاغذ هنوز جان ندارد و متنی است نیازمند به حضور ولی! برای توضیح پارهای از امور.

میفرمان از متن خوب، ممکنه فیلم معمولی دربیاد. اما از یه متن معمولی، عمرن فیلم خوب دربیاد.
ما هم اقتدا میکنیم به سخن بزرگان!
امروز، وسط روز خوابیدم! مدتها بود خواب رفتن به روشنایی و بیداری به روشنایی را ندیده بودم. حالا، غذا خوردهام، خواب کافی داشتم، چایی عصرم را هم خوردهام و این شکلی منتظرم ببینم کی از هزار و یک شب دل میکنم و میروم سراغ نوشتن.

چرا مقاومت میکنیم؟ در برابر مهمترین و اصلیترین کارهایمان؟ این حجم حوصله به سفت گرفتن در برابر وظایف خندهدار است.
حقیقتن، کار نکرده و امر عقبافتاده ندارم. خانه تمیز، لباسها اتو شده، قبضها پرداخت شده و شکمام سیر!
پادکست جافکری را گوش میدهم و موکدن پیشنهادش میکنم.

قصهی اصلی در دل من است و باید با صبوری بنشینم پای بیرون کشیدناش.

من میروم که بنویسم. امیدوارم با دست پر و قصهی سرگرمکنندهتر از ”جدال نویسندهی جوان” برگردم!
