
بله دیگه، جمعه میرفت. امروزم حسنی، اول ماشین رو رسوند تعمیرگاه ببینه تعویض لنت ترمز چقدر میشه، اوسا گفتن نهصد دلار! دادهگر ناراضیه، البته در این عکس، با حوالهی قیمت لنت، به سم حضرت عاباس، با رفیق همراهش با تایرها سلفی گرفتند. کلهی رفیق را ز عکس برید و این لبخند سرشار از حوالهجات را با شما به اشتراک گذاشت. اوسا، رقم پرت و بالایی واسه لنت ترمز دادند و تلفنی از بنده، که در مکان مقدس دانشگاه، مشغول پا کوبیدن بودم پرسیدند با نهصد دلار اوکیای لنت رو عوض کنیم؟ گفتم نچ! زیاده. گفت بیا کردیت کارتمون هم اپلای کن، ده درصد آف میدم. عرض کردم خیر. گفت چقدر واست خوبه؟ گفتم نصفش. یه فکری کرد گفت خب ما هم نصفش رو انجام میدیم. خندهم گرفت، که های عامو، من بچه همدانم و چونهزنی، جزو مهارتهای زندگی است یادموندادند.
خلاصه، سرتون رو درد نیارم و فراموش نکنین هوا، هنوز، هر روز، هی چل میشه. در حدفاصل انتظار ما برای تحویل ماشین، بارون چل بارید. در قطرات سهمگین خودمان را رساندیم به پارکینگ دانشکدهی دوستی دیگر. بارانی را به کله کشیدم و رفتیم تا داخل ساختمان.

باقی روز چنین گذشت. رفقای جمیع اضداد، در اتاقی جمع شدیم که با انرژی تمرکز جمعی و لابد اندکی رودربایستی از فعالیت دیگری، مشق بنویسیم. نقطهی مشترک امروزمان، مشق زیاد، زبان و هجرت است. چه چیزهایی آدمها را بهم وصل میکند.
من نشستم بیل تمیز کردن و نظم دادن اپیزود اول، سایمون را زدم. کلی غلط املایی، گرامری و دراماتیک از خودم گرفتم. یک سکانس بلای ده صفحهای نوشتم و خوشحالترینم.

مطابق معمول، دست به دامن اینترنت شدم برای پیدا کردن رنگها به انگلیسی، برای توصیف لباس بازیگر. من نهایت بیست تا رنگ را به انگلیسی بلدم و گاه برای توضیح به چیزی بیشتر از رنگهای مدادرنگی دوازدهتایی نیاز دارم. مثل سبز کلهغازی.

این نشانهی بازگشت به خانه است. ماشین و صاب ماشین دوگانهسوز، رسیدند خانه. با دل شاد و شنگول. رسیدم و کلید ماشین نیست. زندگی را زیر و رو میکنم. هرقدر در حافظهام عقب میروم کلید را نمییابم. پارکینگ، تعمیرگاه، دانشکده. کوله را بیرون میریزم، جیبهایم. ناامید سه بار تا داخل ماشین میروم. اگر کلید نداشتم چطور آمدم. بلی! جیب بارانی.

وقت خلوت است. رفتم انتهای بیقراریام را بسپارم به شب. دور بچهمیدان محله دور میزدم. راهم را گرفتم تا این خانهی نیمساخته آن ور محل، چون افکن اندکی به محلهی بغلی دارد. دید زدم و نمای شب دندانگیری ندیدم.

فکر کردم چه احساس امنیتی میکنم نصفه شب رفتم تا دم یک ساختمان نصفه. برگشتم دیدم خانهی بغلی، مرد درشت هیکلی با یک سیگار و فندک آرام از خانه زد بیرون. معلوم بود منتظر بوده اهل بیت بخوابند بیاید سیگار دود کند. نمیخواستم بترسانمش، ولی از دل تاریکی گفتم هی! بدجوری جا خورد. خندهم گرفت جایمان عوض شدها!

در وسط پیاده راه رفتن و دویدنهای منقطع، رسیدم به ترک محبوب من و دوستپسر سابق، یک دقیقهای گوش دادم و یادم آمد چرا جداییمان بهتر است. میدانی، آدم باید مدام یاد خودش بیاندازد. چرا رفت، چرا آمدم، چرا دوستاش ندارم، چرا فیلم میسازم.

چرا میدوم؟ چرا مینویسم؟ چرا روی زمینایم؟
بیا یک چیزی در گوشت بگویم تا خواب هر دویمان را نبرده. این تازه اول عشق و حال است، هنوز هزار و یک شبمان به نیمه نرسیده!