
بعد از دویدن و ورزش هر روزه، از دیشب زانو درد دارم! باشد که از اهل فن و دانای ورزش بپرسیم که چقدرش طبیعی است و چقدر ناشیگری.
اولین بارها، همه چیز محشر است. اولین قدمها، دویدنها، بوسهها و بازنویسیها.
تازگی امر، آدمی را به وجد میآورد که محکمتر پارو بزند، کمی بعدتر که شوق فتح دنیای جدید کم میشود، ادامهی فعالیت سختتر است.

اپیزود اول را تمیز و مرتب کردم و حالا بیست و چهار صفحه تفکیکشدهی سکانس به سکانس دارم. این برگههای «بریک داون»، راه ارتباط کارگردان، با تیم است. این که با خواندن این صفحات، طراح لباس بداند چه تن بازیگر کند، طراح صحنه بداند کدام آکسسوارها در پلان دیده میشود.
حالا اپیزود دوم، میا، را شروع کردهام. میخواهم در یک سکانس کافه، که سه شخصیت اصلی هستند، جادو کنم. چطور؟ قرار است کافهچی، (که یحتمل نقشاش را خودم بازی کنم) لیوانهای قهوه را اشتباهی دست شخصیتها بدهد. میا، قهوهی آنتونی و لیلی را بردارد. آنتونی، قهوهی میا و سایمون. غریبههایی که هیچ وقت همدیگر را ندیدهاند و قرار است چند ساعت بعد با یکدیگر تصادف کنند!

وقتی قصهی یک روز را قرار است سه بار تعریف کنیم، نقاط مشترک وجود دارد.

هایلایتهای سبز، سکانسهای مشترک شخصیت میا و سایمون است. امروز قرار است، بعد از یک تمیزکاری اولیه، سکانسهای مشترک را تطبیق دهم و ببینم در بازگویی/بازنمایش یک واقعه، چه چیزهایی فرق خواهد داشت(تا قبل از سکانس کافه و تغییر سرنوشتشان)

اگر برای بازنویسی، (نه خلق) هر سکانس یک ساعت وقت بگذارم، ۷۲ ساعت نیاز داریم. این به جز سکانسهایی است که هنوز متولد نشدهاند یا فلاشبکاند.

بزن بر طبل شادانه. یکی از سکانسهای سختام را نوشتم. من میخواهم در فیلم جدیدم، بخشی از زندگی زنانه را به نمایش بگذارم، که هیچگاه فرصتاش نشد. کاراکتر زن قصه، قرار است در این سکانس پریود شود و نمایش درستش برایم چالش است. چقدر و چطور بنویسم؟ چراییاش در درام معنا بدهد و به گاه تماشا، همانقدر روتین باشد، که در زندگی هر زنی، هر ماه، گاه به زمان درست و گاه ناغافل، رخ میدهد.

نیمهی روز شکست. نیمهی شب شکست. کالسکهها شدند کدوی حلوایی. افق، روبروی ماست. این گوشهی دنیا، جایگزین افکنای است به شهر که نداریم. روی اسکلهی چوبی معلق قدم میگذاریم. شبیه زندگی روزمره است. همانقدر نامطمئن و امن، توامان.
فکر میکنم. چقدر معاشرین ما را میسازند. فکر میکنم. ما چقدر معاشرین را میسازیم.
دیگر فکر نمیکنم. جاتخیلیام، تامام روز را مثل فرفره کار کرده است. بیشتر دقایقم، در فیلمام شنا کردهام و آه، شهریار…اگر بدانی چقدر دلم میخواهد، همه را برایت بگویم. خود این جادهی ابدیت، ما را میبرد جایی دور. دور از ترسها، تردیدها و معلق بودنها.

چند شب است در خواب مدام پابندم باز میشود. این دفتر سرخ، جلد بیست و چندم شرح احوالات من است. آنچه که با خودم هم جرات تکرارش را ندارم، داخلش مینویسم. مدتی است جرات نمیکنم حتی ورق بزنم، خود چند روز پیشم را بخوانم. میخواهم بروم، همه را بروم، بروم. تا جایی که برسیم. به آن نقطهی امن. که دیگر امنیت، به رفتن نباشد.
قرار بگیریم جانا! بیا. بیا قرار بگذاریم، قرار بگیریم.

شب اینطور تامام میشود. خنکای آب، بوی لوسیون بچهی جانسون، نوشتن هزار و یک شب و دمی رویابافی.
کیسهی آبجوش، زیر گردنم است. شبها دورم پر از بالش است که به هر طرف چرخیدم بغلشان کنم. زمان میگذرد و آیزولیشن رو به اتمام است…یا بهتر است باشد!