
تو بگو سایهها به کجا میروند، من میگویم خورشید برای تو بتابد. بر تو بتابد. بر تو و چشمانت. تو بگو سایهها کجا میروند.

تو بگو مهتاب کجا میرود، من برایت آسمان را پر از ریزستاره میکنم.

بعضی روزها و شبها چنان به هم دوخته میشوند که انگار برای یک روز، بیش از ساعتهای مقرر حادثه تعریف شده باشد.

بعضی صبحها، چنان کمجاناند، که اگر تسلیمشان شوی، باقی ساعات را به کسالت و اندوه میبلعند.
این آدمیزاد ناقلا ولی میتواند، به ثانیهای، روزش را پرشکوفه کند. راه هک کردن زندگی همین است. عنان امور به دست بگیری و نگذاری میگرن، کمخوابی، بیانگیزگی تو را ببلعد.
از کرامات متاخر شیخ ما، دوپامین باشگاه است. خودمان را رساندیم به دمبل و پروانه! به که چقدر سبکبال و شنگول و خیس بیرون زدیم.

آنقدر که با همان فرمان، رفتیم خرید هفته را کردیم و یخچالمان را پر کردیم.

برویم سراغ حکایت امشو:
زندگی مشترک، زندگی مستقل، زندگی تنهایی، هر کدام مهارتهای خودش را میطلبد.
در تقسیم فضای خانه، با همخانه، قوانین بسیاری باید جاری شود. دمای منزل، روشنایی چراغ دم در، باز و بسته بودن کرکره، خالی کردن صندوق پست، جای لیوانها، بیرون بردن زباله و تقسیم فضای یخچال.
سمت راست یخچال و فریز مال من است. با توجه به محدودیت فضا، گیاه و میوهخواری من و رژیم غذایی تک نفره، انتخاب و اندازهی خوراکیها، چالشی است. این که بدانی چقدر جا داری، چه چیزهایی در هفته هوس میکنی و چطور خوراکیها را تا قبل از خراب شدن تنظیم کنی بخوری. ساده است؟ خب تا وقتی در کانون خانواده بودم و سبد کالایی ما، بزرگتر بود، ضریب آزمون و خطا کمتر بود. حالا الان مقیاس خودم را پیدا کردهام و سبد و اشتهایم را بهتر میشناسم. زندگی تنهایی، یعنی تنهایی همه چیز را تصمیم بگیری. حتی این که این هفته دلت گیلاس میخواهد یا توتفرنگی.

برویم سراغ ادامهی حکایت:
در لیست بازیهایی که ما انسانها با هم میکنیم، یک بازی محبوب هست. «وحشتناک نیست؟»
این بازی را تا جایی که من تجربه کردم، معمولن اواخر مهمانیها و قرارهای ملاقات، به صورت جمعی انجام میدهیم. یک نفر یک حادثهی اجتماعی/سیاسی/ شخصی را تعریف میکند و دیگری/دیگران، سر تکان میدهند که نچ نچ نچ! وحشتناکه.
«دلار رفت بالا»، «اجارهمون گرون شده»، «مخاطبان کنفرانس ناراضی بودند»، «عمویم کرونا گرفت»، لیست انتها ندارد.
در این بازی، همه میرویم در قالب قربانیای که کاری جز ابراز تاسف ازش بر نمیآید.
چند شب پیش، تازه ورزشم تامام شده بود و داشتم کیف دوپامین حاصله را میکردم، یکی از بچهها شروع کرد به چقدر من بدبختم، تو بدبختی، ما بدبختیم.
کلافه شدم که نمیخواهم بشنوم. جواب داد مسایل اجتماعی برایت مهم نیست؟ گفتم دوپامینام را خراب کردی.
این که دور هم نق بزنیم چقدر مشکلات هست، فقط قربانی درونمان را آرام میکند که کاری ازت برنمیاد. تو این رنج تنهای نیستی. لازم نیست کاری بکنی. همدلی هم گرفتی.
نترسین نترسین ما همه با هم هستیم.
این همه بازی سلامت باحال در دنیا! بیا با هم ستاره ببینیم. کنشگری اجتماعی در غر زدن نیست.