
حالا که رسید به صدتا، دویست تا، سیصد تا، چهارصدتا، دستمال آبی وردار! پر از گلابی وردار!
خوش گلدی به قصهی شب چهارصدم:
چهارصدمین باره که دست میبرم به ویرگول، نقطه و کلمه که جاری کنم. میدونی آدمها کی میپوسن؟ وقتی نتونن اونچه که فهمیدن یا میخوان بفهمن به زبون بیارن.

با مامان حرف زدیم، غر زدم که بیا روزی یک بار رو حرف بزنیم، دنیا خیلی کوتاهه و نمیخوام یه روز بیدار شیم ببینیم آخرین تماسمون مال دو روز پیشه.
آبان ماه و قطعی اینترنت که هنوز خاطر شریفتون هست؟ روز قبل از قطعی اینترنت، مامان بهم زنگ زد. من مشغول کار نجاری در استودیوی سهبعدی دانشگاه جکسونویل بودم و تماسش رو بیپاسخ گذاشتم. فردای اون روز، به مدت یک هفته، وحشتزده و حیرون با خودم دعوا کردم که هیچ وقت نمیدونی آخرین بار کیه.

این یکی از آخرین عکسهای کارگری من در اون دانشگاهه و روزهای دور. آخرین باری که با این ادوات چوب بریدم.
روزهای قبل از کرونا یادتونه؟ آخرین روزی که رفتم استودیوی سهبعدی که هارد اکسترنال رو از اون مرد جوان با لبخند مهربانش بگیرم، فکر نمیکردم آخرین دیدارمونه. چندین ماه کنار هم کار کردیم و لبخند، قهوه، بیسکوییت، مهر و نگاه تقسیم کردیم. وقتی ازم خواست باهاش بیرون برم انقدر گیج بودم و ترسان، که جواب سربالایی دادم و ناخودآگاه پساش زدم. اون بعدازظهری که رفتم استودیو، یه شیرینی ریز چینی که توش فال داشت بهش دادم. انگشتامون برق ریزی زد و با لبخند قشنگی، آخرین تصویرمون رو از هم ثبت کردیم. ولی جرات نکردم عکسی که دم آتیش کورهی سفال، در اون شب طولانی پرستارهی ورک شاپ دانشکده هنر ازش گرفتم رو بهش بدم. نمیدونستم اون شیرینی ریز، برق انگشتهای دم استودیوی نقاشی، آخرین ملاقاتمونه. کی میدونست چند ماه بعد، من زندگیم رو کول میکنم و میرم یه شهر جدید، لونه میسازم. هارد نارنجی دانشکده هنوز باهامه و قراره روزی همو ببینیم.

هر چیز دفعه آخری داره. ملاقات آدمها، نوشیدن قهوهی محبوب، دید زدن حیاط، لاک قرمز نصفه، یه نخ سیگار مارلبرو، پا گذاشتن در دامنهی کوه الوند و اوف که این لیست را پایانی نیست.
این وسط میدونی چی دفعه آخری نداره؟ میل به روبرویی با حقیقت و وحشت توامان روبرویی باهاش. قصه کوتاه که، قرار است این سی و دو سالگی، هر روزش را طوری زیست کنم که گویی آخرین روز عمر من است و حسرتی به دلم نماند.
تو هم دعوتی به این جشن بیکران زندگی در لحظه. بیا دستهایمان را به هم بدهیم و طوری بچرخیم که انگار تمام باد الوند در تنمان میدود، بوی زردآلوی باغچهی مادرجون میآید و دل دادن از همیشه آسانتر است.