
گاهی تغییرات چنان تدریجی و عمیق صورت میگیرد که حتی نمیفهمیم چقدر عوض شدیم.

این عکس دو سال و یازده ماه پیش است. اولین عکس قهوه به دستم، در خانهی خودم در امریکا. گیج، محو، امیدوار، با پیراهنی که از همان اول دوستش نداشتم و هفتهی پیش از شرش خلاص شدم. من، وقتی رسیدم، فکر میکردم جوابهای زیادی میدانم. یا حتی سوالاتم را صحیح ردیف کردهام. الان که شهرزاد ۲۰۲۱، به شهرزاد ۲۰۱۹ نگاه میکند، خودش را نمیشناسد. چرا فکر میکردم زود کشف میشوم؟ چرا با آدمهای کج و کوج میچرخیدم؟ چرا برای کسی که لیاقت این را نداشت آب جلویش بگذارم، کتلت پختم؟ چرا میترسیدم؟ چرا باج میدادم؟
تجربه؟ رشد، آموختن از اشتباهات؟ من آن فسقلی با گارد پایین سه سال پیش نیستم.
شاید نسخهی سال آیندهام هم، به این روزهایم نقد داشته باشد. شاید که نه، حتمن!
بگذریم برویم سراغ قصه
روزی روزگاری،
آدمها با هم آشنا شدند. این بار، ترسهای گذشته، زخمهای ترمیم نشده و نتیجهگیریهای یکسویه را گذاشتند در یک قوطی، درش را بستند، شوتیدند زیر تخت. این بار، دنبال خط و خطوط دلدارهای قبلی، رفقای اسبق و همکاران زهرآلود نگشتند.
این بار، تامام اسباب اندازهگیری اشتباهات را، نوشتن لیست کمبودها را، اولویت نگذاشتند. میدانی چرا؟ چون این بار برای اعتماد، از جا برخاستند.
رنج گذشته، در همان روزهای غبارآلود دفن شد. این بار، اعتماد میکنیم شهریار. به دست روزگار، به ارادهی فردیمان، به رشد شخصیتی، به درسهایی که از نافرجامیها گرفتیم.
میدانی شهریار، میدانم شهریار.
راه باز شده، آسمان پرستاره شده، صبر پیشه میکنیم، تا ماه کامل اندکی مانده است.
پ.ن
فکر میکنم قصهها این روزها آشفتهاند. فکر میکنم دور تند کارها مرا میترساند، فکر میکنم اگر نیامده بودی، چقدر سخت بود.