
انگاری خورشید تموم ابرا رو پوف کرده تو آسمون.
خوش اومدین به شب چهارصد و پنجاه.
یه قصهی ریزهی سریع ردیف مامانی بگم واستون، بریم سراغ سرنوشت.
تا وقتی رفتارهای مشابه انجام میدیم، نتایج مشابه میگیریم. گفتم یادم باشه، شما هم یادتون باشه.

میبینی شهریار؟ دارم تو جادهی ابدیت میتازونم. امروز، یک آگهیطور ساختم، یک متن ایمیل و فرستادم واسه کاندیدهای مناسبی که در جلسهی کستیتگ دیدم.

اینجا هم میذارم. اگر شما هم کسی رو میشناسید، در شرق امریکا ترجیحن، که مایل به همکاری در پروژهی سینماییه، بهم بگین.
یکی از آشنایان قدیمی، وفادارترین خوانندهی هزار و یک، امشو بهم پیام داد شاید دوستانی رو در اروپا بشناسه برای همکاری. فکر کردم از باقیتون طلب بگیرم.
حالا قصهی قدیمیترین/وفادارترین خواننده رو بگم.
روزی، روزگاری، من با دوست محشری حرف میزدم که بیست و چهار سالی ازم بزرگتره و اولین زن فیلمبرداری که از ۵ سالگی میشناسمش و اگه من شدم چیزی که الان هستم، کردیت بخشهای خوبم رو بهش میدم.
اون دوست محشر، دو سال پیش، بهم پیشنهاد داد، قصههای ۵۲ کلمهای بنویسم. با الهام از ۵۲ هفتهی سال.
من که سالها بود ایدهی هر روز نوشتن رو داشتم، وسوسه شدم و با جاهطلبی، هزار و یک شبم رو به انگلیسی شروع کردم، قصههای ۵۲ کلمهای.

این قصه شب اوله در اینستاگرام. قصهی ششم تسلیم شدم و ادامه ندادم. قدیمیترین خوانندهام پیام داد که هی، من داشتم میخوندم. چی شد؟ دو سه ماهی طول کشید که دوست بلاگر قدیمیام، که حالا از آدمهای خفن جهان برنامهنویسی است، پیشنهاد ویرگول را بدهد. خلاصه که آن خوانندهی قدیمی با من همراه شد و از شب اول راه آمد. یک جایی باید میگفتم که چقدر آن پیام پیگیری و باقی پیامهایش برایم ارزشمند بود. مرسی.

این هم از قصهی امشو.
روز تمام شد. شب تمام شد. به قول جواد خیابانی الان تو فرداییم.
امروز همه تویی و فردا همه تو.