
تا حالا رسیدی تهش؟ ته جاده مثلن؟
پنج سال پیش بود و با دلدار اسبق رفته بودیم سفر جادهای. غرب کشور. مرز عراق را هم دیدیم. نمیدانم کرمانشاه بودیم یا کردستان. آن سالها، به طبع جوانی، جاهلی و حضور دلبر در زندگی، انقدرها در بند جاده و موقعیت جغرافیاییمان نبودم. شاید هم داشتن او، دستان پهناورش، یک کلمن نوشیدنی خنک، پاکت سیگار و موزیک راک برایم کافی بود. مهم نبود کجا هستم. او یکنفسی من بود.
پوف! شهریار! میبینی؟ من همانم که دیشب میگفتم عشق را گم کردهام و نمیفهمم. برایت از او میگویم. میدانی شهریار، اگر بخواهیم تمام قد یکدیگر را بپذیریم، باید قصهها را بشنویم. حتی اگر اندکی سخت باشد. آن وقت، آن جای من که دیگری را دوست داشت، پیش تو عریان میشود و ما تمام و کمال از آن یکدیگریم.
خلاصه، با دلدار میراندیم در جادهی کوهستانی. یک طرف کوه، این طرف اندکی آب و چشمه و بلبلان. راندیم و راندیم. آسفالت تمام شد، خاکی شد. خاکی تمام شد. روی خاک و چمن راندیم. جاده باریک و باریک و باریکتر شد. تا رسیدیم به انتها.
انتها هیچ نبود. چند درخت، چشمه، و راهی چنان تنگ که اگر دست فرمانمان خوب نبود، کیلومترها باید دنده عقب میرفتیم. من انتهای جاده را دیدم شهریار.

دو سال پیش، اولین قصهی هزار و یک شب را نوشتم. به انگلیسی. یک شکست تمام عیار، بعد از پنج روز به بنبست رسید. برای نوشتن، چشمهی درون باید پر باشد. من اما، خالی شدم. از تمام قصهها، احساسات و سکانسها.
چه دارم؟ پانصد و بیست و شش شب پیشرو، اپیزود عاشقانهی آنتونی و لیلی، فوقلیسانس، چند پوند برای سوزاندن، پادکست نیمهی جافکری، کتاب نصفهی مایندست، شهریار و کمپین فاندریزینگ فیلم.
من خالی شدم، از عاطفه و خشم. هاها. حضرت ابی، دارم روی آهنگات اسکی میروم. بله. خالی شدم از عاطفه و خشم. ولی پروژههایم هنوز مرا میطلبند. که دوستشان بدارم، لبریزشان کنم و ببندمشان.

مشقهای زیادی نوشتم و خالی بودن برد سمت چپ، یعنی در برابر تعریف مشق جدید مقاومام. میخواهم خالی بماند. مثل نگاه خیرهام به رشد گل.

گل فسقلی من، قوی و پرشور، میکشد بالا، از کرکرهها، دیوارها.

پرسید چیزی شده
گفتم هیچی
گفت از اینکه هیچی نشده ناراحتی؟

این منم. به وقت کارگردانی زندگیام. به تو فکر میکنم. به تمام آنچه میتوانستیم داشته باشیم. زیادی جوانم برای حسرت.
من رسیدم تهش. ته چیزهایی که بلد بودم و فکر میکردم میخواهم بدانم. نمیخواهم دنده عقب بگیرم. دستم را بگیر، باقی مسیر را پیاده میرویم جانا.